บทที่ 6 Chapter 90/1 ความลับของท่านประธาน
"ใช่..ผมต้องกลับไปดูแลแพรวาที่กำลังป่วย และไม่คิดว่าการมีสัมพันธ์ครั้งใหม่ที่เกิดจากความไม่ตั้งใจ เมื่อผมคิดว่าร่างกายของเธอไม่แข็งแรงคงตั้งครรภ์ไม่ได้ แต่ผมกลับคิดผิดเมื่อแพรวาได้ตั้งท้องแต่เธอต้องคลอดก่อนกำหนด" นายเกริกพลพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา เมื่อนึกถึงลูกสาวที่กำลังรับชะตากรรม ทั้งที่เธอนั้นไม่ได้เป็นคนทำแต่บาปกรรมกลับตกที่เธอ
"ฉันไม่ได้อยากฟังชีวประวัติชีวิตของคุณกับนังผู้หญิงหน้าด้านคนนั้น บอกจุดประสงค์มาเลยดีกว่า คุณมาที่นี่ต้องการอะไร" คุณหญิงมุกดาพูดออกมา พร้อมกับมองไปที่ชายสูงวัยด้วยหางตา ที่ไม่ค่อยเต็มใจอยากจะมองสักเท่าไหร่นัก
"ผมต้องการให้ลูกชายของคุณกลับไปดูแลครอบครัวของเขา!"
"ไม่มีทาง!" คุณหญิงมุกดารีบพูดแทรกขึ้นมาทันที ก่อนที่ชายสูงวัยจะพูดอะไรต่อมากไปกว่านี้
"คุณก็รู้! การที่ต้องพลัดพรากจากคนรักมันทรมานแค่ไหน ทำไมคุณถึงต้องการให้ลูกได้รับชะตากรรมแบบเดียวกับเราด้วยมุกดา!" คราวนี้ชายสูงวัยพูดออกมาด้วยเสียงแข็ง เมื่อเขาทนเห็นลูกสาวและหลานต้องทนทุกข์ในสิ่งที่คุณหญิงมุกดากระทำต่อไปไม่ไหวแล้ว
"นั่นมันลูกของคุณ ลูกของฉันสบายดี กินอิ่มทุกวันนอนหลับทุกคืน" คุณหญิงมุกดา ยังคงพูดออกมาเพื่อเอาชนะชายสูงวัยให้ได้
"สภาพแบบนั้นนะเหรอ สบายดีกินอิ่มนอนหลับ ผมว่าเขาเหมือนศพเดินได้มากกว่า"
เกริกพลพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ชอบใจ ในขณะที่พายุเดินลงมาจากบ้านในสภาพที่ดูไม่ได้ ชุดที่สวมใส่ยังคงเป็นชุดเดิม ผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงบวกกับขวดเหล้าที่ถือมาไม่ต่างอะไรกับขี้เมา เพียงแค่เขายังคงมีเค้าของความหล่อเหลาอยู่บ้างเท่านั้นเอง
"ตายแล้ว!" คุณหญิงมุกดาอุทานออกมาเสียงดัง เมื่อลูกชายนั้นดื่มหนักกว่าทุกวัน เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุด ทำให้พายุลุกขึ้นมาดื่มตั้งแต่เช้าจนสาย
"นอกจากคุณกำลังจะทำร้ายลูกชายของคุณ รู้ไหมมุกดา อีกหนึ่งชีวิตที่กำลังจะเกิดมาลืมตาดูโลกในไม่ช้า กำลังจะกำพร้าพ่ออีกคน เพราะฝีมือคุณ!" คราวนี้ชายสูงวัยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำฟังดูมีพลัง จนคนฟังถึงกับตกใจ คิดไม่ถึงว่าแพรไหมจะตั้งครรภ์
"หมายความว่ายังไง อย่าบอกนะว่าลูกสาวของคุณท้อง แล้วหล่อนท้องกับใคร"
"มุกดา! " คราวนี้นายเกริกตะเบ็งออกมาเสียงดัง จนพายุนั้นได้ยิน แม้ประธานหนุ่มจะเมา แต่ก็ไม่ถึงกับไร้สติ เมื่อเขานั้นดื่มมันจนติด ความจริงที่เขาจับขวดเหล้ากระดกเข้าปากนั้นแค่ชิม เมื่อเขากลายเป็นหนุ่มสายเมาคอแข็งไปแล้ว แต่สภาพของคนที่ไม่ได้อาบน้ำนั้นทำให้มองดูเหมือนคนเมามาย
"มีอะไรหรือเปล่าครับแม่ แล้วนี่ใครครับ ผมคุ้นหน้าคุณจัง" พายุถามออกมาพร้อมกับนั่งลงข้างๆ ผู้เป็นมารดา แต่คุณหญิงมุกดากลับขยับหนีห่าง เมื่อตามตัวและเสื้อผ้าของพายุนั้นคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้าและบุหรี่
"แกขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีไหมพายุ ฉันเหม็นจะแย่แล้ว" คุณหญิงมุกดาพูดพร้อมกับเอามือขึ้นมาปิดจมูกอย่างรังเกียจ ที่ลูกชายนั้นไม่ยอมอาบน้ำ ตั้งแต่ตอนเย็นของเมื่อวานจนเช้าอีกวัน
"นายใช่ไหมท่านประธานพายุ สภาพเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ" ชายสูงวัยพูดพร้อมกับส่งยิ้มบาง ๆ มาที่ประธานหนุ่ม
"สวัสดีครับ ทำไมผมคุ้นหน้าคุณจังแต่ก็นึกไม่ออกว่าคุณเป็นใคร เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน" พายุพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ยานเหมือนคนเมา แต่เขาก็ไม่ลืมที่จะยกมือขึ้นไหว้ชายสูงวัยตามมารยาท
"ฉันชื่อเกริกพล สิระพงษ์ภานิชย์" คำบอกเล่าของชายสูงวัยทำให้พายุนั้นถึงกับน้ำตาไหลออกมา เมื่อเขานึกถึงภรรยาที่เป็นลูกสาวของนายเกริกพล
"แพรกับลูกสบายดีหรือเปล่าครับ คุณอา ฮึก! ฮื้อ!" พายุเอ่ยถามออกไป พร้อมกับน้ำตาไหลแล้วสะอื้นออกมาอย่างไม่อายใคร ภาพของประธานหนุ่มช่างน่าสมเพชยิ่งนัก นายเกริกพลถึงกับส่ายหัว ที่มารดาของเขานั้นกำลังฆ่าลูกชายให้ตายทั้งเป็น ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจกลับทำเป็นไม่แยแส ในความทุกข์ของท่านประธานหนุ่ม
