บทที่ 5 Chapter 133

บ่ายคล้อยสามสาวนัดเจอกันที่ห้างสรรพสินค้าดังของย่านนี้ ซึ่งใบพลูได้ขออนุญาตบิดามารดาไปนอนค้างกับเพื่อน คราวนี้กวินได้อนุญาตเนื่องจากว่าลูกสาวของเขาโตและเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว แต่ทว่าในเวลานี้ ใบพลูกลับดูไม่มีชีวิตชีวาเลยสักนิด

เธอรู้สึกเหนื่อยและล้าอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่บอกกับตัวเองว่าไม่ได้คิดอะไรกับออสติน แต่พอเอาเข้าจริงๆ เธอเองก็ไม่เข้าใจตัวเอง ว่าทำไมต้องคิดมาก หลังจากที่เห็นภาพเหล่านั้น แค่ภาพนิ่งไม่เท่าไหร่ที่สำคัญมันมีวิดีโอด้วยนี่สิ จึงทำให้หญิงสาวมั่นใจว่าออสตินกับมิ้นต์คงมีอะไรที่เกินเลย มากกว่าในภาพที่เธอได้เห็นแน่ๆ

“ใบพลู สรุปแล้วแกจะเลือกอะไรให้เดย์” วาวาเอ่ยถามขึ้น หลังจากที่เธอกับนัทตี้เลือกของขวัญให้กับเดย์ได้คนละชิ้นแล้ว มีแต่ใบพลูที่ไม่ยอมหยิบชิ้นไหนสักที

“เธอเลือกให้หน่อยสิอะไรก็ได้” หญิงสาวพูดออกมาราวกับว่าไม่ได้ใส่ใจ กับของขวัญที่จะให้เดย์สักเท่าไหร่ ทั้งที่ชายหนุ่มให้ความสำคัญกับเธอมาโดยตลอด

“แกเป็นอะไรทำไมหน้าตาถึงดูโรยๆ ยังกับคนอดหลับอดนอนมาทั้งคืน ไหวหรือเปล่าใบพลู” นัทตี้เดินเข้าไปถาม พร้อมทั้งโอบไหล่ใบพลูเอาไว้ เมื่อเธอเห็นว่าเพื่อนรักมีใบหน้าที่ดูซีดๆ ดวงตากลมโตดูโรยๆ ไม่มีชีวิตชีวา เหมือนกับคนที่ไม่ได้นอนเลยทั้งคืน

“อย่าบอกนะว่า แกคิดมากเรื่องออสติน จริงดิ!” วาวาแซวขึ้น พลางส่งสายตาให้กับเพื่อนด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ประหนึ่งว่าใบพลูกำลังเก็บซ่อนความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ไม่มิด

“จะบ้ารึไง ทำไมฉันจะต้องคิดมากเรื่องนายนั่นด้วย เขาจะไปค้างที่ไหนหรือจะเอากับใครก็ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย พวกแกสองคนก็รู้ว่าฉันไม่ชอบขี้หน้านายออสตินมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว” ใบพลูพูดออกมาซะยืดยาว จนวาวากับนัทตี้รู้สึกเหนื่อยใจ เมื่อเพื่อนรักของเธอกับออสตินปากไม่ตรงกับใจ

“แกสองคนคุยกันไปก่อนนะ เดี๋ยวมา” นัทตี้พูดจบ เธอก็รีบเดินเข้าไปในร้านนาฬิกายี่ห้อดัง ปล่อยให้วาวากับใบพลูยืนคุยกันรออยู่ด้านนอก

“ใบพลู ฉันขอพูดในฐานะที่เป็นเพื่อนกับแกมานาน ฉันบอกตามตรงเลยนะ แกกับออสตินก็แค่หาเรื่องทะเลาะกันบังหน้า ความจริงแล้วพวกแกสองคนต่างก็แอบมีใจให้กัน ทำไมไม่ตกลงปลงใจคบกันสักที”