บทที่ 25 บ้านของคุณราม

ลินด์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นก็พบว่าเบาะที่นั่งของเธอถูกปรับเอนลงเพื่อให้นอนสบายขึ้น มือเล็กแตะหลังใบหูตนเองเบาๆ พลางมองอีกคนกำลังขับรถด้วยแววตาสั่นไหว

ไม่ผิดที่เขายังสงสัยเธออยู่...

“ตื่นแล้วเหรอ หลับไปแค่แป๊บเดียวเอง” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นโดยที่ไม่ได้หันมอง

“ตื่นแล้วค่ะ คุณจะพาหนูไปไหนเหรอ”

กดปุ่มปรับระดับ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ