บทที่ 13 บทที่13

แต่เธอก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่แม่ของเธอเลือกเป็นสิ่งที่ถูกต้อง หรือสิ่งที่ผิด เพราะตั้งแต่อาปา แต่งเมียรองเข้าบ้าน...ผู้สูงวัยก็ทำหน้าที่สามีที่ดี เลิกจากงานเป็นคนขับเรือขนส่งสินค้า ซึ่งเป็นธุรกิจขนาดกลางของที่บ้าน ก็คลุกอยู่กับลูกเล็กซึ่งก็คือเธอ กับเมียรอง 

ที่น่าแปลกแม่บ้านใหญ่ยังคงหัวอ่อน และปล่อยชีวิตตามน้ำไปเรื่อยๆ เธอไม่เคยวีนเคยเหวี่ยงยังคงทำหน้าที่สะใภ้คนจีนทั้งดูแลพ่อแม่สามี ทำงานบ้าน ไปช่วยธุรกิจกงสีของที่บ้าน ดูแลลูกชายลูกสาวทั้งสองเป็นอย่างดี อาปาของเธอเองเพียงมีหน้าที่ไปกินข้าวเย็นกับที่บ้านใหญ่ ส่วนเวลาที่เหลือก็ดูแลเธอกับแม่

หลังจากฟังเรื่องราวที่น้องชายเล่า...ภาพความทรงจำลางๆ บางอย่างกับลอยขึ้นมา ภาพชายร่างสูงใหญ่...แววตาเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู อ้อมกอดอบอุ่นของหญิงสาวคนหนึ่งกับโอบกอดเธอไว้ 

"แล้ว...อาปากับแม่เจ้ละ ท่านทั้งสองอยู่ไหน"หญิงสาวสอบถามด้วยความสงสัย...ความรู้สึกเศร้าจางๆ วาบเข้ามา ดารินรู้ว่ามันคือความรู้สึกของร่างเดิม... คำถามของคนเป็นพี่ทำเด็กชายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนที่เจ้าตัวแสบจะกินข้าวไปด้วยเล่าไปด้วย

"เสียทั้งคู่แล้ว แม่ของเจ้ เสียตอนเจ้ห้าขวบ ส่วนอาปาเสียไปเมื่อสามปีก่อน"น้ำเสียงเย็นชา ไม่ต่างจากดวงตาตี่เล็ก ดวงตาคมคู่สวยของเจ่เจ้มองด้วยความเห็นใจ

"แล้ว...ยังไงต่อ"

"ก็พอแม่เจ้เสีย อาปาก็พาเจ้กลับบ้านใหญ่ มาอยู่กับพวกเฮียคัง เจ่เจ้เซียงเซียง" จากคำพูดของน้องชาย ทำให้หญิงสาวต่างภพสรุปได้ว่า อาปาของเธออดีตคือผู้ชายโง่งม ถ้าตามยุคสมัยปัจจุบันก็คือไปมีลูกกับเมียน้อย รักหลงเมียน้อยมากกว่าเมียแรก ส่วนร่างเดิมคือผลผลิตของเหตุการณ์เหล่านั้น

"โกรธอาปาหรือเปล่า?"

"ไม่นะ ทำไมต้องโกรธด้วยล่ะอาปาไม่ได้รักม๊าใหญ่ ท่านรักม๊ารอง...อีกอย่างผู้ชายเรามีหน้าที่...ต่อบรรพบุรุษ การที่อาปาไม่สามารถปฏิเสธการแต่งงานย่อมไม่แปลก เพราะถ้าเป็นอั้ว อั้วก็คงทำไม่ต่างกัน"น้องชายพูดตามความเชื่อของยุคสมัย ที่ยังอยู่ระหว่างสังคมชายเป็นใหญ่...การมีเมียสองเมียสามเป็นเรื่องไม่ผิด

"หึ ผู้ชาย"เสียงเหอะขึ้นจมูกส่งผลให้คนเป็นน้องเอียงคอมอง ดวงตาตี๋เล็กหรี่มอง

"ทำไมเจ้ต้องคิดมากด้วยล่ะยังไงอาปาก็รักเจ้ที่สุดในบรรดาลูกๆ เจ้ไม่เคยอด ไม่เคยขาด...ชีวิตดีกว่าลูกหลานของตระกูลทุกคน"

"ขนาดนั้นเลย?"

"อื่อ ครอบครัวเราก็ประมาณนี้"

"แล้วเฮียละ ฉันหมายถึง ชื่อเฮียคัง กับเจเจ้เซียงเซียง?"หญิงสาวทวนชื่อ 

"เฮียคังเสียชีวิตเมื่อปีที่แล้ว ส่วนเจเจ้เซียงเซียงอีแต่งงาน แล้วย้ายไปอยู่เมืองเหนือ"น้ำเสียงราบเรียบของน้องชาย ส่งผลให้คนเป็นพี่เพียงรับคำเสียงเบา ความเงียบปกคลุมทั้งสองคน เด็กชายกินข้าวในจานจนเกลี้ยงเตรียมจะชิ่ง

"ถ้าเจ่เจ้ไม่มีอะไรแล้ว อั้วไปก่อนนะ"

"เดี๋ยวก่อน นายกินเสร็จแล้วจะหนีไปดื้อๆ? กินหนึ่งมื้อติดหนี้หนึ่งมื้อ นี้ไม่รวมค่าปาท่องโก๋เมื่อเช้าด้วยนะ"ยัยเจ่เจ้หน้าเงินพูดอย่างไม่ยี่หระ เล่นเอาคนอายุน้อยกว่าพูดไม่ออก

"แล้วเจ้จะให้อั้วทำอะไร"

"ทำงานนะซิ"

"...."

งานที่พี่สาวตัวร้ายหน้าสวยพูดถึงคือการโดนลากกลับมาที่ตึกแถวที่เป็นเรือนหอ มือเรียวสวยราวกับรำเทียนชี้สั่งคนเป็นน้องเสียงแจ๋วๆ บงการให้ทำความสะอาดห้องน้ำข้างล่าง และข้างบน ห้องครัว หน้าต่างทุกบานต้องไร้ฝุ่น

"ทำให้สะอาดละ ถ้าไม่สะอาดหรือหนีกลับบ้านก่อน คงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น?"คนอายุมากกว่ายักคิ้วให้อย่างกวนๆ ก่อนจะทิ้งน้องชายหัวขโมยนั่งขัดห้องน้ำหน้าม่อยอยู่คนเดียว ส่วนเจ้าหล่อนหนีเข้าห้องนอนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เหตุผลข้อหนึ่งที่หญิงสาวบังคับคนเป็นน้องให้ทำงาน ไม่ใช่เพื่อข่มเหงรังแกเหมือนอดีตที่ร่างเดิมชอบทำ แต่เพราะต้องการลงโทษในสิ่งที่เด็กชายทำตัวเป็นหัวขโมย...ถึงแม้มันเพียงปาท๋องโก๋เพียงแค่ถุงเดียวก็ตาม ทำสิ่งใดย่อมได้รับผลการกระทำฉันนั้น