บทที่ 137 บทที่137

มีแต่แสงจากสะเก็ดระเบิด..เนื่องจากโรงไฟฟ้าถูกทำลาย..เธอได้แต่ขดตัวอยู่ในมุมหนึ่งของตรอกที่มีกล่องไม้สารพัดกองสุม กลัวทั้งระเบิด...กลัวทั้งทหารฝั่งตรงข้าม..ได้แต่ภาวนาว่ามีใครสักคน...ได้โปรดมาช่วยเธอ

จวบจนเวลาผ่านไปอีกหนึ่งคืน..ร่างของเธอเริ่มหิวโหย ลำคอแห้งผาก

คนที่ไม่คิดว่าจะเจอ...เขากับโผล่หน้าม...