บทที่ 144 บทที่144

บรรยากาศเงียบขรึมปนสิ้นหวัง..ส่งผลให้มารดาเจ็บปวดแทน..ในงานศพคนที่เคยเขียนจดหมายพร่ำพรรณนาขอให้มาช่วย..วันนี้กลับโผล่หน้ามา...ดวงตาดำสนิทใสกระจ่าง..ทั้งยิ้มเยาะหยันให้ตัวเอง

“เฮียซานเป็นยังไงบ้างคะ”น้ำเสียงหวานของพี่สาวภรรยาเอ่ยขึ้น มือเล็กเอื้อมมาจับมือใหญ่พยายามจะปลอบประโลม..แต่เขาเลือกสะบัดมือออ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ