ตำนานหมอประจำโรงเรียนสุดเซ็กซี่

"ไอ้หมอจีนฝีมือระดับนี้ ยอมลดตัวมาเป็นหมอประจำโรงเรียนกระจอกๆ แบบนี้ แม้ทางโรงเรียนจะไม่ต้องตีฆ้องร้องป่าวมาต้อนรับ แต่อย่างน้อยก็น่าจะมีคนมารับสักหน่อยไม่ใช่เหรอ?"

หลังจากเดินวนไปทั่วตั้งแต่ฝ่ายธุรการจนถึงห้องผู้อำนวยการโรงเรียนโดยไม่เจอใครสักคน ซูหยางรู้สึกหงุดหงิดอย่างมาก รู้สึกว่าศักดิ์ศรีของตัวเองในฐานะหมอเทวดาถูกท้าทายอย่างร้ายแรง

ยิ่งรู้สึกว่า อาจจะถูกไอ้แก่บ้านั่นหลอกเข้าให้แล้ว

ไอ้แก่สาบานเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าปีนี้ซูหยางจะมีเนื้อคู่ จะได้สิ้นสุดชีวิตชายโสดอันแสนอัปยศ ตัวแกเองนั่งดูดวงดาวยามค่ำคืน คำนวณด้วยนิ้วมือแล้วบอกว่าเนื้อคู่อยู่ที่มหาวิทยาลัยสามไม่แน่นี่แหละ

การได้บอกลาความเป็นชายโสดนั้นเป็นความฝันอันยิ่งใหญ่ที่สุดของซูหยางตั้งแต่อายุเก้าขวบ จะกล้าไม่ให้ความสำคัญได้อย่างไร?

ดังนั้น ภายใต้การจัดการลับๆ ของไอ้แก่ ซูหยางจึงมารับตำแหน่งหมอประจำโรงเรียนที่วิทยาลัยการค้าป๋อไห่

ผลลัพธ์ก็คือ... เหี้ยเอ๊ย

แต่เมื่อพิจารณาจากการที่ได้เจอสาวสวยขายาวมากมายระหว่างทาง ซูหยางจึงตัดสินใจให้อภัยความเพิกเฉยของทางโรงเรียน

ขณะเดินลงบันได พอดีเห็นคุณป้าคนหนึ่งกำลังกวาดพื้น ซูหยางจึงยิ้มประจบถาม "ป้าครับ ทำไมผมไม่เห็นผู้บริหารโรงเรียนสักคนเลย ป้าพอรู้มั้ยว่าพวกเขาไปไหนกัน?"

"อ๋อ วันนี้มีคนใหญ่คนโตมาตรวจโรงเรียนเรา แต่ดูเหมือนว่าจะมีบุคคลสำคัญคนหนึ่งป่วยกะทันหัน ผู้บริหารเลยไปกันหมดที่โรงพยาบาลประจำโรงเรียนน่ะ"

คุณป้ามองซูหยางแวบหนึ่ง แล้วชี้ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของโรงเรียน

เพื่อแสดงให้เห็นว่าสำนักการศึกษาประจำจังหวัดให้ความสำคัญกับวิทยาลัยการค้าป๋อไห่ ทุกปีผู้นำจากสำนักการศึกษาจังหวัดจะมาตรวจงานที่โรงเรียน

ปีนี้ผู้นำทีมคือรองผู้อำนวยการหญิงนามสกุลฝู่ อายุห้าสิบกว่า แต่งตัวเรียบร้อย พูดจาสุภาพ มีข่าวลือว่าสามีของเธอเป็นผู้นำคนสำคัญของจังหวัด

ขณะที่รองผู้อำนวยการฝู่กำลังเดินผ่านด้านนอกสนามฟุตบอลพร้อมกับผู้นำท้องถิ่นและผู้บริหารโรงเรียน เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

ลูกฟุตบอลลูกหนึ่งลอยมาจากในสนาม กระแทกเข้าที่ท้องของรองผู้อำนวยการฝู่อย่างแรง

ทันใดนั้น รองผู้อำนวยการฝู่ก็หน้าซีด สองมือกุมท้อง ทรุดตัวลงกับพื้น

เหตุการณ์นี้ทำให้ผู้นำที่มาเยี่ยมตกใจมาก ไม่มีเวลาสืบว่าใครเป็นคนเตะลูกฟุตบอลมา รีบวิ่งเข้าไปล้อมวง

แน่นอนว่า ผู้นำหลายคนที่แสดงความห่วงใยเหมือนเป็นพ่อแม่ ในใจกลับคิดดูถูก แค่โดนลูกบอลกระแทกเอง จำเป็นด้วยเหรอที่ต้องกุมท้องเหมือนจะตายอย่างนั้น?

ถึงในใจจะคิดอย่างนั้น แต่ไม่มีใครกล้าละเลย ทุกคนรีบช่วยกันประคองรองผู้อำนวยการฝู่ไปส่งโรงพยาบาลประจำโรงเรียนที่อยู่ใกล้ที่สุด

"รักษาไม่ได้"

นี่คือคำวินิจฉัยที่อันเหยาหรัน ผู้อำนวยการโรงพยาบาลประจำโรงเรียน ให้หลังจากตรวจรองผู้อำนวยการฝู่อย่างคร่าวๆ

โห! แม้แต่คุณหมออันที่ได้ฉายาว่าเป็นดอกไม้แห่งวิทยาลัยการค้ายังรักษาไม่ได้?

โถ่เอ๊ย ดูท่าผู้นำคงไม่ได้แกล้งแน่ๆ — เร็วเข้า! รีบส่งรถไปโรงพยาบาลกลางเดี๋ยวนี้!

ขณะที่ผู้นำกำลังจะส่งรถ เลขาหวังที่มาพร้อมกับรองผู้อำนวยการฝู่ก็ห้ามทุกคนไว้ บอกว่านี่เป็นโรคเรื้อรัง ทุกครั้งที่มีอาการจะต้องไม่เคลื่อนไหว ต้องนอนนิ่งๆ ไม่อย่างนั้นอาจเป็นอันตรายถึงชีวิต

เมื่อได้ยินว่ารองผู้อำนวยการฝู่อาจมีอันตรายถึงชีวิต ผู้นำที่มาเยี่ยมก็ตกใจกันหมด รีบโทรแจ้งโรงพยาบาลกลางให้ส่งหมอที่ดีที่สุดมาที่วิทยาลัยการค้าโดยด่วน!

แต่เลขาหวังรู้ดีว่า โรคของรองผู้อำนวยการฝู่นี้ นอกจากศาสตราจารย์เฉินแล้ว ไม่มีใครรักษาได้

ความจริงแล้ว ศาสตราจารย์เฉินที่เป็นแพทย์ระดับพิเศษของประเทศก็ไม่ได้ "รักษา" แต่ใช้ศาสตร์การนวดอันล้ำเลิศช่วยบรรเทาอาการปวดของรองผู้อำนวยการฝู่ชั่วคราว หลังจากนอนพักครึ่งวัน อาการก็จะค่อยๆ ดีขึ้นเอง

เป็นการรักษาที่ปลายเหตุ ไม่ได้แก้ที่ต้นเหตุ

ไม่นาน หมอจากโรงพยาบาลกลางก็มาถึง นำทีมโดยศาสตราจารย์เจิ้งวัยเจ็ดสิบปี

ศาสตราจารย์เจิ้งไม่มีเวลามาทักทายผู้นำ รีบตรวจรองผู้อำนวยการฝู่ทันที

อุปกรณ์ทางการแพทย์ของโรงพยาบาลประจำวิทยาลัยการค้านั้นทันสมัยมาก ประกอบกับฝีมือทางการแพทย์อันยอดเยี่ยมของศาสตราจารย์เจิ้ง จึงได้ผลการวินิจฉัยอย่างรวดเร็ว — ซึ่งตรงกับคุณหมออันทุกประการ คือรักษาไม่ได้

อย่างไรก็ตาม ศาสตราจารย์เจิ้งยังเหนือกว่าคุณหมออันอยู่มาก อย่างน้อยเขาสามารถวินิจฉัยได้ว่ารองผู้อำนวยการฝู่จะทนได้อีกแค่หนึ่งชั่วโมงเท่านั้น

ส่วนหลังจากหนึ่งชั่วโมงแล้ว รองผู้อำนวยการฝู่จะได้เห็นพระอาทิตย์วันพรุ่งนี้หรือไม่ ฮือ คงต้องขึ้นอยู่กับเทวดาที่ผ่านมาช่วย หวังว่าศาสตราจารย์เฉินจะมาทันเวลา

แต่สิ่งที่ทำให้ผู้นำทุกคนแทบจะด่าออกมาก็คือ เลขาหวังที่โทรหาศาสตราจารย์เฉินบอกว่า เขาอยู่ต่างเมือง อย่างเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงครึ่งกว่าจะกลับมาได้

ความจริงที่ว่ารองผู้อำนวยการฝู่มีเวลาปลอดภัยอีกแค่หนึ่งชั่วโมง แต่ศาสตราจารย์เฉินต้องใช้เวลาถึงหนึ่งชั่วโมงครึ่งกว่าจะมาถึง ทำให้ผู้นำทุกท่านรู้สึกถึงสัจธรรมที่ว่าเวลาคือชีวิตอย่างลึกซึ้ง

จะทำอย่างไรดี?

ขณะที่ผู้นำทุกคนเหงื่อเย็นผุดที่หน้าผาก เสียงแปลกประหลาดก็ดังขึ้นจากด้านหลังฝูงชน "นี่ก็ไม่ใช่โรคอะไรที่น่าตื่นเต้น ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วย?"

เฮ้ย!

ใครพูดน่ะ?

พูดยังไงน่ะ?

โรคไม่น่าตื่นเต้นเหรอ?

ไม่ต้องตกใจเหรอ?

ใครมาพูดจาเย้ยหยันแบบนี้?

ใคร!?

ผู้นำที่อยู่ในที่เกิดเหตุและศาสตราจารย์เจิ้งจากโรงพยาบาลกลางต่างโกรธทันที

ราวกับถูกรีโมตคอนโทรล ศีรษะทั้งห้องพร้อมใจกันหันไปมองทางเดียวกัน

สายตาที่แทบจะฆ่าคนได้จ้องมองชายร่างเล็กคนหนึ่งอย่างดุร้าย "นายเป็นคนพูดเหรอ?"

"ไม่ใช่ครับ ผมเป็นคนที่เตะบอล..." ชายร่างเล็กรีบอธิบาย

"ผมเอง ผมเป็นคนพูด" ซูหยางที่ตั้งแต่เข้ามาก็จ้องมองคุณหมออันด้วยสายตาเบื่อหน่าย ยกมือขึ้นอย่างไม่สนใจอะไรมากนัก