บทที่ 46 ตั้งใจทำ

Phikkaeng Part

ปกติวันนั้นของเดือนมักจะเลื่อนเป็นประจำอยู่แล้ว บวกกับที่ผ่านมาเจอเรื่องราวหลายอย่าง ทำให้หลงลืมไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าจะมาทะลักจนยัยปากหมานี่เห็นได้

“หยุดพูดพล่อย ๆ ฉันไม่ได้ตกเลือด!” ฉันตะโกนใส่หน้ายัยพี่ซูซี่หน้าขาวปากแดงอย่างเหลืออด ถ้าปากพูดสิ่งดี ๆ ไม่ได้ก็ไม่ต้องพูดหรอก เป็นผู้หญ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ