บทที่ 44 บทที่ 43 น้อยใจ

บทที่ 43 น้อยใจ

Rrr

ผมสะดุ้งตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์ กราฟยังนอนอยู่ในอ้อมแขนผมและเธอกำลังงัวเงียตื่นเหมือนกัน ผมหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงมารับสายก่อนจะค่อย ๆ ขยับตัวออกจากกราฟให้เบาที่สุด

“กราฟรู้สึกตัวแล้ว หมอไปคุยธุระเถอะ” เสียงเธอบอกผมแล้วดึงผ้าห่มมาคลุมตัวไว้ มองหน้าผมตาปริบ ๆ 

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ