บทที่ 8 เด็กงอน...
“รับอะไรดีครับเชฟ” พนักงานเสิร์ฟถามอย่างสุภาพ
“เหมือนเดิมนะ”
เขาเอ่ยบอกบริกรอย่างง่ายๆ และคุ้นเคยกันเสียจนรู้ว่า
เหมือนเดิม
ของเขานั้นหมายถึงสเต็กเนื้อสันแบบเวลดัน (well-done) คือสุกดีทั่วถึงไม่มีสีชมพูของเนื้อสดให้เห็นเลย
นิคไม่ชอบกินของสุกๆ ดิบๆ เพราะจากการศึกษาทราบดีว่าในเนื้อสัตว์ดิบนั้นมีพยาธิอยู่มากมาย แม้การทำอาหารหลายเมนูของเขาจะมีการโชว์การทำสเต็กทุกรูปแบบ แต่ส่วนตัวแล้วอาหารจำพวกเนื้อสัตว์เขาชอบรับประทานแบบสุกเท่านั้น
“คุณผู้หญิงล่ะครับ” บริกรหันมาถามจีน่า
“ขอเป็น Fish & Chips ก็แล้วกันค่ะ” จีน่าสั่งเสร็จก็เงยหน้าขึ้นยิ้มเป็นมิตรให้บริกร
“เฮ้ย ไอ้นิค ในที่สุดก็พามาเปิดตัวจนได้นะ แกหายหัวไปนานนี่เที่ยวนี้”
เสียงทักจากชายหนุ่มผิวขาวจัดผมสีทองเดินเข้ามาหาแล้วหย่อนตัวลงนั่งโดยไม่ต้องรอให้ใครเชิญ ชายหนุ่มมองจีน่าแล้วเลิกคิ้วแปลกใจก่อนจะยิ้มกว้างให้ จีน่าจึงยิ้มตอบโดยอัตโนมัติ
“ว้าว”
เขาร้องอุทานเพียงเท่านั้น หากรอยยิ้มทะเล้นทำให้จีน่าต้องหัวเราะออกมากับท่าทางเหมือนเขาเจอนางงามจักรวาลซึ่งหล่อนรู้ดีว่ามันเกินจริงไปหน่อย หญิงสาวรู้ตัวเองดีกว่าไม่ได้สวยเริดอย่างนางงามมิตรภาพอย่างแน่นอน ออกจะดูเป็นเด็กกะโปโลด้วยซ้ำไป
“ไม่ต้องทะลึ่งไอ้เวย์น”
นิคเอ่ยปรามเพื่อนเสียงเข้ม เพื่อนของเขาชื่อ เวย์น โรนัลด์ เป็นเพื่อนสนิทที่เรียนด้านการทำอาหารมาด้วยกัน จนกระทั่งเมื่อเรียนจบ เวย์นก็มาเปิดร้านอาหารอยู่ที่เมืองนี้และประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี
“ว่าแต่แกจะไม่แนะนำให้ฉันรู้จักกับคุณสุภาพสตรีหน่อยหรือไอ้นิค เสียมารยาทจริงๆ”
เวย์นแกล้งต่อว่าก่อนจะหันไปยื่นมือให้จีน่าจับ
“ผม เวย์น โรนัลด์ครับ ไม่ได้เป็นญาติข้างไหนของเวย์น รูนี่ แต่อย่างใดกรุณาอย่าเข้าใจผิด”
เขาแนะนำตัวเองอย่างติดตลกทำให้จีน่าหัวเราะออกมา นิค ปรายตามอง หล่อนหัวเราะเสียงใสเหมือนระฆังแก้ว เวลาหล่อนหัวเราะนั้น ฟันขาวซี่เล็กเรียงเป็นระเบียบเห็นชัดเจน ลักยิ้มแก้มบุ๋มทั้งสองข้างยิ่งบุ๋มลึกเข้าไปอีกดูเก๋ไก๋... น่ามองดีเหมือนกัน
“จีน่า อัสตันค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก”
หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับจับมือเขาเช็กแฮนด์ตามธรรมเนียม เวย์นจ้องมองใบหน้านวลใสของหญิงสาวอย่างถูกใจ
“เฮ้ยไอ้นิค บอกมาเร็วๆ ว่าแกกับคุณจีน่าเป็นแค่เพื่อนกัน”
ชายหนุ่มหันไปพูดกับนิค จีน่ารีบหยุดหัวเราะ หญิงสาวชำเลืองมองดูนิคนิดหนึ่ง เห็นใบหน้าคมสันของเขาส่งสายตาระอามาให้เวย์น
“แกอย่ามาทำเจ้าชู้เรี่ยราดแถวนี้”
เสียงขรึมกล่าวกับเพื่อน หากก็ไม่ได้ไขความกระจ่างว่าหล่อนเป็นอะไรกับเขา เวย์นยักไหล่
“อย่าไปฟังนะครับคุณจีน่า ผมไม่เจ้าชู้ แต่นิสัยดีมาก เหล้าไม่ดื่มบุหรี่ไม่สูบและรักสัตว์ทุกชนิดครับ”
เวย์นพูดเสียงร่าเริงพร้อมกับยิ้มพรายให้หญิงสาว จีน่ายิ้มขำไปกับการโฆษณาตัวเองของชายหนุ่ม
“หยุดเห่าแล้วรีบไปบอกพ่อครัวให้เร่งมือ ฉันเหนื่อยอยากพักผ่อน”
นิคเอ่ยแทรกด้วยน้ำเสียงขรึม เวย์นหันมามองเพื่อนก่อนจะหันไปหาจีน่าใหม่
“คุณคงไม่ได้กำลังเดตกับเจ้านิคอยู่ใช่ไหมครับ”
เขาเอ่ยถามอย่างไม่ยอมปล่อยหัวข้อที่อยากรู้ให้หลุดไปได้ง่ายๆ จีน่ารีบสั่นหน้าจนผมสลวยฟุ้งกระจาย
“โอ ไม่ใช่ค่ะ”
เสียงใสรีบปฏิเสธ แต่ก็ไม่แน่ใจว่าหล่อนควรจะแนะนำว่าเป็นอะไรกับเขาดี ต่อมาหญิงสาวก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อแรกมาถึงนั้นเขาบอกว่าให้หล่อนอยู่ในฐานะ
ญาติทางอเมริกา
“เอ่อ...เราเป็น เอ่อ ญาติห่างๆ กันน่ะค่ะ”
พอตอบออกไปเสร็จก็รีบเหลือบตาไปมองหน้าคมเข้มของคนที่นั่งตรงกันข้าม ใบหน้าหล่อเหลาดูมึนตึงและรำคาญหรือหงุดหงิดกับอะไรสักอย่าง
“โอเค ดีครับดี เท่านั้นแหละที่ผมอยากรู้ เมมเบอร์ผมไว้หน่อยนะครับจีน่า”
เวย์นดูเหมือนจะไม่สนใจเพื่อนที่นั่งทำหน้าเป็นหมากรุกอยู่ข้างๆ ชายหนุ่มหยิบโทรศัพทย์ตัวเองขึ้นมา จีน่าจึงบอกเบอร์ของหล่อนแก่เขา ชายหนุ่มรีบพิมพ์จัดเก็บมันไว้ด้วยใบหน้าเริงร่า ในขณะที่นิคมีสีหน้าหงุดหงิด
“เจอแกก็ดีแล้วไอ้นิค วันก่อนฉันเห็นข่าวซุบซิบกำลังสงสัยว่ามันเป็นจริงหรือเปล่า ที่มอลลี่ออกมาพูดว่าแกกับเขาจะมีข่าวดีเร็วๆ นี้”
เวย์นเอ่ยถาม เพราะเขาเองเป็นเพื่อนสนิทที่สุดคนหนึ่งในบรรดาไม่กี่คนของนิค หากมีอะไรมักไม่เคยปิดบังกัน ปกติมักโทรศัพท์คุยกันหากมีเวลา เพียงแต่ช่วงหลังๆ นี้นิคเดินทางกลับไปอเมริกาบ่อยกว่าปกติ เห็นว่าพี่ชายแต่งงานและมารดาไม่ค่อยสบาย
“ว้อท? เมื่อไหร่”
เสียงเหมือนเซอร์ไพรส์เอ่ยถามเวย์น หากเมื่อนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้อยู่กันสองคนจึงกลับมาทำหน้านิ่งขรึมตามเดิม
“แกเป็นพวกฟังข่าวซุบซิบไร้สาระตั้งแต่เมื่อไหร่ไอ้เวย์น”
“ไม่ใช่อย่างนั้น แต่สังคมทุกวันนี้ฉันต้องทำตัวทันต่อเหตุการณ์หน่อยเว้ย แล้วตกลงมันยังไงกันวะ ไหนแกว่าไม่อยากแต่งงาน”
เวย์นเอ่ยถามต่อไป นิคเคยเล่าว่ากับมอลลี่นั้นเป็นเพียงเพื่อนร่วมผลประโยชน์ตามสังคมสมัยใหม่ มอลลี่เองก็ยังรักสนุกและชอบชีวิตที่อิสระ ทั้งสองจึงคบหากันมาเรื่อยๆ แต่ดูเหมือนเวลานี้มอลลี่จะเริ่มแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของและให้สัมภาษณ์ที่ทำให้สังคมเข้าใจว่าเจ้าหล่อนกับนิคเป็นคนรักกัน
นิคนิ่งไป เขาไม่ได้ไต่ตรองถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับมอลลี่มานานแล้ว คำถามของเวย์นทำให้ชายหนุ่มบอกกับตัวเองว่าเขาเห็นจะต้องย้อนกลับไปคิดทบทวนเสียทีว่า เขาจะเอาอย่างไรกับชีวิตกันแน่
เวย์นเห็นเพื่อนนิ่งเงียบจึงยักไหล่แล้วลุกขึ้นยืนยิ้มกว้างให้จีน่าที่นั่งก้มหน้าแสร้งสนใจกับรูปภาพสวยๆ บนเมนูอาหารอย่างไม่รู้ว่าจะทำอะไรดีไปกว่านั้น จีน่าเงยหน้าขึ้นยิ้มตอบ
“เชิญตามสบายนะครับ ว่างๆ ผมจะขออนุญาตโทรหาคุณนะครับจีน่า ขอบคุณสวรรค์ที่โปรดผมในวันนี้”
เวย์นกล่าวพร้อมกับทำท่ามองข้างบนสวรรค์ก่อนจะส่งสายตากรุ้มกริ่มล้อเลียนมาให้จีน่า หญิงสาวยิ้มอย่างเห็นสนุกกับท่าทางจีบอย่างออกนอกหน้าของเขา
“ไอ้นิคแกอย่าลืมเรื่องที่ฉันเชิญมาเป็นเกียรติออกไลฟ์สดในงานฉลองประจำปีของร้านด้วยล่ะ”
เวย์นหันไปสั่งกำชับนิค ชายหนุ่มพยักหน้ารับ
