บทที่ 10 EPISODE 03(3)
“พี่นิกรู้ไว้เลยนะว่าตอนนี้เจี๋ยเจ็บ เจี๋ยเจ็บมาก พี่พอใจหรือยังคะ สะใจพี่หรือยัง เจี๋ยไม่รู้ว่าพี่กานต์เจ็บแค่ไหนที่โดนกีดกัน เจี๋ยไม่รู้ว่าระหว่างเจี๋ยกับพี่กานต์ใครเจ็บกว่ากัน ที่เจี๋ยรู้ตอนนี้คือเจี๋ยเจ็บจนไม่รู้แล้วว่าควรทำยังไงให้ความเจ็บนี้มันหายไป พี่นิกพอใจไหมคะ หรือถ้าพี่นิกอยากได้มากกว่านี้คงต้องให้เจี๋ยตายแล้วนะ พี่จะได้คิดว่าสิ่งที่ทำมาตลอดเวลาสามปีไม่ได้เสียเวลาชีวิตพี่”
เธอพูดด้วยใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำสีใสที่ไหลออกมาไม่หยุด ก้มลงหยิบนาฬิกามาไว้ในมือ มองใบหน้าหล่อที่ใจร้ายอยู่พักหนึ่งจึงตัดสินใจเดินออกจากห้องนอนของเนสอย่างรวดเร็ว จบลงแล้วความรักที่เธอพยายามรักษาเขาไว้ ทุกอย่างมันพังหมดแล้ว
ความจริงหลาย ๆ อย่างที่ได้รู้ในวันนี้มันทำให้สติของเธอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับเธอมาก่อน พี่นิกเป็นคนแรกในทุกเรื่องของเธอและเธออยากให้เขาเป็นคนสุดท้ายในชีวิต เมื่อเขาทำแบบนี้เธอจึงไม่รู้เลยว่าควรจะทำยังไงต่อ
ระหว่างที่จาริญญาเดินออกจากบ้าน เนสเพิ่งเข้าห้องน้ำจึงออกมาไม่ทันเพื่อน ในตอนที่เนสออกมาจากห้องน้ำเสียงดังโครมก็ดังสนั่นที่หน้าบ้าน ผู้คนแถวนั้นเริ่มโหวกเหวกโวยวายพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ‘รถชนคน รถชนคน’
สองขาของณภัทรวิ่งออกจากห้องนอนของน้องสาวเขาลงบันไดอย่างรวดเร็ว ภาวนาในใจว่าอย่าได้เป็นอย่างที่เขาคิด ต้องไม่ใช่เจี๋ย ต้องไม่ใช่เพราะเจี๋ยคิดสั้น ทว่าเมื่อวิ่งออกมาถึงที่เกิดเหตุ ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้เขาก็ตัวสั่นเทิ้ม หัวใจเต้นช้าลง ช้าลง ความเมาที่ว่าหนัก ๆ หายไปเป็นปลิดทิ้ง ผู้หญิงที่นอนอยู่ตรงนั้น ผู้หญิงที่สีแดงสดอาบตัว ใบหน้ามีบาดแผล หายใจรวยรินตรงนั้นคือแฟนของเขา ผู้หญิงที่เขาเพิ่งพูดทำร้ายจิตใจไปเมื่อครู่
ณภัทรนั่งคุกเข่าลงที่พื้นข้างกายจาริญญา มือที่สั่นยื่นไปแตะใบหน้าคนรัก หน้าขาวใสของจาริญญาตอนนี้มีแต่สีแดงที่มาจากเลือด คล้ายว่าดวงตาของเธอจะมีเลือดไหลออกมาด้วย เธอคงเจ็บมาก “เจี๋ย…เจี๋ย…เจี๋ย อดทนนะเจี๋ย พี่อยู่ตรงนี้ พี่จะไม่ทิ้งเจี๋ย พี่ไม่เลิกกับเจี๋ยแล้ว เมื่อกี้พี่บ้า พี่เมา เจี๋ยอย่าไปฟังคำพูดพี่นะครับ”
“พี่นิก…ร้องไห้ทำไมคะ” มือที่แทบจะไร้เรี่ยวแรงยกขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าให้เขา เธอไม่ได้รู้เลยว่าเลือดที่มือเธอเปื้อนหน้าเขาไปแล้ว จะรู้ได้ยังไงล่ะก็ตอนนี้เธอแทบจะมองไม่เห็นด้วยซ้ำ ทุกอย่างในสายตาเจี๋ยมันเลือนรางเหลือเกิน ใบหน้าหล่อ ๆ ของพี่นิก เจี๋ยมองไม่ชัดเลย ที่รู้ว่าเขาร้องไห้เพราะเสียงเขาที่สะอื้นพูดจาไม่รู้เรื่อง “ไม่ร้องนะคะ ห้ามร้องไห้”
“เจี๋ย... พี่ขอโทษ พี่ขอโทษนะ อย่าทิ้งพี่ไปแบบนี้นะเจี๋ย เราต้องอยู่ด้วยกันดิ พี่ขอโทษจริง ๆ ที่ผ่านมาพี่ขอโทษ อยู่กับพี่นะ ต่อไปนี้พี่จะดูแลเจี๋ยให้ดีเลย” เขายกร่างเธอขึ้นมาไว้ในอ้อมกอด รู้แล้ว เหตุการณ์นี้ทำให้เขารู้แล้วว่าเธอคนนี้แอบเข้ามาอยู่ในหัวใจเขา เธอมีค่ากับเขามากจริง ๆ
“พี่นิก อย่าร้องไห้…นะ” เธอเริ่มพูดติดขัดเพราะเลือดก้อนใหญ่ไหลออกจากปาก
“เจี๋ย! อดทนนะคนเก่ง พี่ได้ยินเสียงรถพยาบาลแล้ว เดี๋ยวก็ถึงแล้ว อดทนนะพี่รักเจี๋ย รักเจี๋ยมาก ๆ อดทนนะ” พูดไปก็ร้องไห้ไปพลางก้มลงหอมที่แก้มของคนรัก
“ค่ะ พี่นิกก็รู้ว่าเจี๋ยอดทนเก่ง” แต่ทำไมเสียงรถพยาบาลมันอยู่ไกลนัก ร่างกายเจี๋ยเริ่มไม่รู้สึกอะไรแล้ว มันเจ็บจนชาไปหมดทั้งตัว เริ่มหายใจลำบากแล้วด้วย เจี๋ยจะทนได้เท่าไหร่กัน
“มันมีความหมายนะ สามปีที่ผ่านมาของเรามันมีความหมายเจี๋ย ทุกเรื่องของเรามันมีความหมายกับพี่ พี่รัก พี่รักเจี๋ย พี่ขอโทษ พี่มันเหี้ยเองพี่ขอโทษ เจี๋ยอดทนนะ อยู่กับพี่นะ อย่าทิ้งพี่ไปแบบนี้ เดี๋ยวเจี๋ยหายแล้วพี่จะพาเจี๋ยไปร้านที่เจี๋ยเคยบอกพี่นะ พี่จะพาไปทุกร้านเลย พาเจี๋ยไปเที่ยวที่ที่เคยบอกว่าเราจะไปด้วยกันสองคนด้วยนะครับ เราไปด้วยกันนะ”
“ค่ะ ไปทุกที่เลย สัญญานะ ต่อไปพี่นิกต้องว่างไปกับเจี๋ยทุกที่...”
“สัญญาครับ ครั้งนี้พี่สัญญาจริง ๆ พี่สัญญาทุกอย่างเลย พี่รักเจี๋ยนะคนดี” ใบหน้าอวบอิ่มยิ้มเมื่อได้ยินคำว่ารักจากปากเขาที่เธอรักมากมาย มือขวาค่อย ๆ ยกขึ้นแล้วลูบที่แก้มของเขาแบบที่เธอเคยชอบนอนลูบเล่นตอนที่อยู่ด้วยกัน ไม่คิดเลยว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย ไม่คิดว่าเธอจะตายเร็วขนาดนี้ พ่อกับหม่าม้าคงจะเสียใจมาก ๆ ขอโทษนะคะพ่อ ขอโทษนะคะหม่าม้า คล้ายว่าเจี๋ยจะกลับไปหาไม่ได้แล้ว แต่อย่างน้อยก็ได้ตายในอ้อมกอดของคนที่เธอรัก อย่างน้อยก็ได้รู้ว่าพี่นิกก็รักเจี๋ย สามปีที่ผ่านมาเรารักกัน
“ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ดิเจี๋ย ไม่เอาแบบนี้เจี๋ย พี่ไม่เอาแบบนี้ อย่าไป อย่าไปจากพี่ ไม่...” ณภัทรร้องไห้ ส่ายหัวไปมาเพราะจู่ ๆ มือที่ลูบแก้มเขาก็ร่วงหล่นพร้อมเปลือกตาที่ปิดสนิท ริมฝีปากของเธอยังคงมีรอยยิ้ม รอยยิ้มที่อาบไปด้วยคาบเลือด ไม่ถึงนาทีร่างเธอกระตุกสำรอกเลือดออกมากองใหญ่ แล้วเธอก็แน่นิ่งไป
ต่อให้ร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือด แหกปากตะโกนร้องเรียกเท่าไหร่เธอก็ไม่กลับมาหาเขาอีกแล้ว
