บทที่ 33 จริงๆ น่ะเหรอ

รถยนต์คันหรูของธีรชลแล่นลึกเข้าไปในเส้นทางที่คุ้นตา เอื้องดาวมองออกไปนอกหน้าต่างรถด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ นึกถึงภาพรอยยิ้มของพ่อและแม่ที่จะได้รับของฝากติดไม้ติดมือจากกรุงเทพฯ

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ ไม่ดีใจหรือไงที่จะได้ไปหาพ่อแม่” ธีรชลเอ่ยถามขึ้น

“เปล่าค่ะ”

“ทำไม? หรือว่ายังเกรงใจฉันอยู่อีก ก็...