บทที่ 38 สับสน

แสงแดดยามเย็นของเชียงใหม่ทอแสงสีส้มรำไรลอดผ่านยอดไม้ในสวนหลังบ้านตากอากาศ ลมหนาวเริ่มพัดมาจางๆ

ข้างๆ เธอ มีธีรชลนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่กับแท็บเล็ตในมือ แต่ทุกครั้งที่เธอขยับตัว หรือแม้แต่ไอเพียงแผ่วเบา เขาก็จะละสายตาจากหน้าจอมามองเธอทันทีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย จนบางครั้งเอื้องดาวก็เผลอตัวเผลอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ