บทที่ 42 ให้มันพอแค่นี้

เสียงสตาร์ทรถยนต์ดังสนั่น เอื้องดาวกระชากเกียร์ด้วยมือที่สั่นเทา น้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้มจนทัศนวิสัยเบื้องหน้าพร่าเลือนไปหมด

เธอไม่สนใจแม้แต่นิดเดียวว่าตัวเองกำลังอยู่ในชุดอะไร หรือข้าวของส่วนตัวจะยังวางทิ้งไว้ในห้องนอนที่แสนอัปยศนั่นมากน้อยเพียงใด

ในหัวของเธอมีเพียงความคิดเดียวคือต้องหนีไปให้พ้นจากที่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ