บทที่ 53 ขอให้คุณจดจำเอาไว้ให้ดี

แสงไฟสลัวจากหน้าห้องไอซียูสะท้อนกับพื้นโรงพยาบาลที่เงาวับ ธีรชลนั่งกุมขมับอยู่บนเก้าอี้บุนวมหนังที่ดูเย็นเฉียบไม่ต่างจากใจของเขาในตอนนี้ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและเสียงสัญญาณชีพจรที่ดังสม่ำเสมอมาจากด้านใน ไม่ได้ช่วยให้ความกระวนกระวายลดลงเลย จนกระทั่งประตูอัตโนมัติเปิดออกพร้อมกับนายแพทย์ผู้เชี่ยวชาญที่เดิ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ