บทที่ 62 พยายามยืนเองให้ไหว

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป... สำหรับคนอื่นมันอาจเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ของการดำเนินชีวิตตามปกติ แต่สำหรับเอื้องดาว มันคือเจ็ดวันที่ยาวนานราวกับเจ็ดปีที่ถูกจองจำอยู่ในคุกแห่งความทรมาน ทั้งทางร่างกายที่กำลังประท้วงด้วยสัญชาตญาณของการก่อเกิดสิ่งมีชีวิตใหม่ และทางจิตใจที่บอบช้ำจนแทบไม่เหลือชิ้นดี

“อุ๊บ!”

ร่างบา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ