บทที่ 42 chapter 42

“ปล่อยฉันนะไอ้คนเลว! ปล่อย!” สายน้ำผึ้งกัดฟันพูดเสียงลอดไรฟัน สะบัดแขนออกจากการเกาะกุม แต่กลับถูกภาสวรดึงจนแผ่นหลับแบบบางแนบกับอกกว้าง พร้อมสอดแขนกำยำกระชับรัดรอบเอวคอดกิ่วแรงๆ อย่างกับต้องการให้เอวเธอหักออกเป็นสองท่อน 

“ทำไมฉันต้องปล่อยเธอไปด้วย” ชายหนุ่มถามเสียงกระด้างกร้าวแข็ง แม้บอกว่าไม่สนใจ แต...