บทที่ 105 105

105

สีหน้าของคนถูกถามไม่ได้หวั่นวิตกกับคำถามของเพื่อนแม้แต่น้อย

“ใครต่อใครไม่สำคัญเท่าเราสองคนหรอก แล้วตามสายตาของฉัน พ่อของพัดชาดูเป็นคนมีเหตุมีผล คงไม่เก็บเอาเรื่องราวเก่าๆ มาผูกใจเจ็บหรอก แกคงไม่รู้มั้งฉัตร ว่าพ่อของพัดชากับนายกสมาคมค้าข้าวคือคนคนเดียวกัน”

“แกว่าอะไรนะ” ฉัตรพงษ์อุทาน ก่อนจะผุด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ