บทที่ 122 122

122

คนเป็นตาหัวเราะเสียงดังเอิ๊กอ๊าก

“ใช่แล้ว ตาซื้อรถมาให้เจ้าสองคนเอาไว้ใช้ รำคาญเจ้าวิศาล ขับแต่ไอ้เฟียตคันกระจ้อยร่อยอยู่นั่นแหละ ไม่รู้จักซื้อใหม่เสียที”

“ผมก็ตั้งใจจะซื้อภายในเดือนนี้อยู่แล้วพ่อ” คนเป็นลูกเขยบอกเสียงอ่อย

“เออ...ข้าซื้อมาให้แล้ว ไม่ต้องเปลืองเงินเอ็งแล้ว” พ่อตาพูดพลางมองค้อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ