บทที่ 129 129

129

“อย่างคุณเอื้อยนี่ไงหญิงนิ่ม แค่คำขอโทษคำเดียวก็ทำให้ความโกรธหายได้” พัดชาพูดตามความรู้สึก

“เอาละ อย่ามัวซาบซึ้งกับคำขอโทษอยู่เลย กินขนมปังหน้าหมูรองท้องก่อนกว่าพี่ชายณุจะมารับ”

“จ้ะคุณว่าที่พี่สะใภ้” พัดชาก้มลงกระซิบข้างหูเพื่อน เรียกรอยแดงระเรื่อที่แก้มของอีกฝ่ายอย่างน่าเอ็นดู

“ผมไม่รู้หรอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ