บทที่ 37 37

37

“หญิงนิ่ม!!”

พัดชาร้องตะโกนด้วยความตกใจ แล้วกระโดดตามลงไปช่วยทันใด น้ำในคลองแม้จะไม่ลึกนัก ด้วยเป็นลำคลองสายเล็กๆ พอจะยืนได้ แต่คนว่ายน้ำไม่เป็นที่กำลังตกใจ พอเห็นพัดชากระโดดลงมาก็หันไปคว้าตัวอีกฝ่ายไว้ตามสัญชาตญาณทันที ซึ่งกลายเป็นการกดอีกฝ่ายให้จมลงไปในน้ำโดยไม่รู้ตัว

แจ่มซึ่งนั่งอยู่ใต้ร่มไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ