บทที่ 78 78

78

“ขอบใจเธอสองคนมากนะที่อุตส่าห์คาบ...เอ้อ..เอาข่าวมาบอก ตอนนี้ฉันขอขึ้นไปนอนต่อแล้วกัน ง่วงจะแย่”

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ แหม เราก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก เพื่อนไม่ช่วยเพื่อนแล้วจะไปช่วยใครล่ะจ๊ะ” สุภาวดีพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่ดวงตานั้นฉายแววสะใจอย่างล้นเหลือ “เราสองคนไปก่อนนะจ๊ะ”

ครั้นเสียงรถข...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ