บทที่ 79 79

79

คำพูดที่พรั่งพรูจากปากของสรวงสุดานั้นเจือแววสมน้ำหน้าอย่างชัดเจน ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าสุภาวดีแต่อย่างใด

“ทำไมฉันจะไม่เห็นว่ายายเอื้อยน่ะโกรธจนมือไม้สั่น แต่ทำเป็นว่าไม่รู้สึกรู้สาอะไร โธ่...นึกว่าเราโง่รู้ไม่ทันหรือไง”

“โธ่...ฉันก็เห็นอยู่เต็มสองตาเหมือนเธอแหละนุ่น แล้วเรื่องไปเรียนต่อที่อังกฤษก็...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ