บทที่ 86 86

86

โสคนธิกานั้นดีใจนักที่มารดาเดินกลับมาที่โต๊ะ เพราะเวลานี้เธอรู้สึกราวกับไม่มีตัวตนอยู่ตรงนี้ ด้วยใครต่อใครก็พากันพูดถึงนังพัดชาไม่ขาดปาก แม้ชายหนุ่มที่เธอหลงรักจะไม่เอ่ยอะไรให้เธอแสลงหู แต่ท่าทางของเขาที่เฝ้ามองไปทางโต๊ะนั้นแบบไม่ยอมละสายตาก็แสลงใจเธอเหลือจะกล่าว

ผู้หญิงคนนั้นเป็นตัวมารของเธอจร...