บทที่ 12 บทที่ 12

น้ำเสียงกร้าวกว่าเดิมทำให้ร่างบางที่กำลังจะหันหลังกลับหยุดชะงัก หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นไม่ให้เสียงสะอื้นลอดออกมาเมื่อรู้สึกถึงมือหนาใหญ่ที่จับไหล่เธอไว้จากด้านหลัง ทว่าคาวนี้เขากดมันไว้แน่นจนความปวดร้าวแล่นลงไปถึงฝ่ามือบางเย็นเฉียบ

“ผมคือเซอร์เรนัล์ฟ ไคลน์ ที่คุณรู้จักว่าเป็นสุภาพบุรุ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ