บทที่ 37 บทที่ 37

“มามี้ขา...อย่าร้องไห้นะคะ เดี๋ยวมามี้ก็หายแล้ว”

“อีวี่...มามี้...ขอโทษ” ลูกสาวของเธอไม่มีวันเข้าใจว่าคนเป็นแม่ปวดร้าวมากแค่ไหนที่กำลังจะปกป้องหัวใจตัวเองไม่ได้ หากวันหนึ่งเซอร์เรนัล์ฟหยุดทำร้ายความรู้สึกของเธอแต่พรากเอาอีวี่ไป เธอจะทำเช่นไรยังมืดมน

ในเวลาเดียวกันที่แม่บ้านวัยกลางคนมุ่งตรงกลับไปยั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ