บทที่ 39 บทที่ 39

“ไม่ต้องค่ะ...ฉันจะพาแกไป...” อิสลินรีบซะจนลืมตัวยื่นหน้าเข้าไปหาอีวี่จนจมูกเล็กเกือบชนเข้ากับใบหน้าคร้ามคมที่ก้มลงมาพร้อมกัน ต่างคนต่างก็หยุดกึกมีเพียงสายตาเท่านั้นที่ประสานกันในนาทีแห่งความชิดใกล้

เธอโกรธเขาอยู่นะ...อิสลินท้วงตัวเองในใจ ทว่าประกายอันนุ่มนวลที่ทอดออกมาจากดวงตาสีฟ้าคู่นั้นแตกต่างกัน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ