บทที่ 74 บทที่ 74

บทเพลงนุ่มนวลอ่อนหวานถูกขับกล่อมเบา ๆ อยู่เช่นนั้นกระทั่งทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบสงัด

“อีวี่จ๊ะ...อีวี่จ๋า” อิสลินหยุดร้องและก้มลงมองนางฟ้าในอ้อมแขนที่หลับตาพริ้ม

“อะไรกัน...หลับไปเสียแล้ว”

อิสลินส่ายหน้าให้กับความไร้เดียวสาและน่ารักน่าชังก่อนจะก้มลงจูบบนแก้มยุ้ย ๆ สีกุหลาบแต่กลับต้องชะงักเมื่อเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ