บทที่ 75 บทที่ 75

“ตอนแรกฉันก็คิดว่าจะทำอย่างที่คุณพูดจริง ๆ แต่ฉันกลับมาคิดได้ว่าไม่มีใครรู้จักเส้นทางในสวนไคกัตดีกว่าคนเป็นเจ้าของ ฉันก็แค่เปลี่ยนใจและรีบมากจนไม่คิดสนใจรองเท้าที่หล่นอยู่ริมตลิ่ง ที่สำคัญฉันคงว่ายข้ามทะเลกว้างใหญ่ไปไม่ได้เพราะฉัน...”

อิสลินหยุดพูดและถอนหายใจราวจะผ่อนเอาความหนักอึ้งที่แบกไว้ออกมาให...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ