บทที่ 3 บทที่ 1 : ฝากไว้ในรอยแผลเป็น A
“รถพยาบาลกำลังใกล้เข้ามาแล้วครับคุณธีร์” รปภ. ประจำตึกร้องบอกท่านประธาน จริงอยู่ถึงเขาจะเป็นคนรวยไฮโซและมีตำแหน่งเป็นถึงนายจ้าง แต่ธีร์จุฑาก็เป็นกันเองกับทุกคน ตั้งแต่ระดับผู้บริหารลงมาจนถึงแม่บ้าน รปภ. จึงทำให้ลุงชิดดูสนิทสนมกับท่านประธาน เพราะบางครั้งหนุ่มนักธุรกิจอย่างเขาแอบมาทำงานที่ตึกในวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ก็บ่อยไป มาทีไรก็เจอลุงชิดนี่ล่ะช่วยดูแลความปลอดภัยเรื่องสถานที่
“ดีเลย” เพียงขาดคำเขาก็ช้อนร่างบางขึ้นอุ้มขึ้นไปที่ตึกเพื่อหลบบรรดาไทยมุง ส่วน รปภ. ก็จัดการเคลื่อนรถของเขาไปลานจอดรถสำหรับผู้บริหาร
“คุณ... คุณๆ อย่าเพิ่งเป็นไรนะครับ!” ธีร์จุฑาพูดด้วยสีหน้ากังวล
รถพยาบาลมาจอดเทียบลานหน้าอาคารสำนักงานก่อนที่ทีมเปล แพทย์ พยาบาลจะลงมารับคนเจ็บอย่างทันท่วงที พยาบาลมาดคล่องคนหนึ่งในชุดเครื่องแบบนางพยาบาลแต่ท่อนล่างเป็นกางเกงดูทะมัดทะแมง
“ช่วยออกห่างๆ คนเจ็บนะคะ เดี๋ยวขาดออกซิเจนค่ะ” พยาบาลตะโกนบอกชาวไทยมุงบริเวณรอบๆ ให้ถอยออกไปให้ห่างจุดเกิดเหตุ ยิ่งโดยเฉพาะอย่างยิ่งคนเจ็บที่อยู่ในอ้อมกอดธีร์จุฑา
“คุณใช่ญาติไหมคะ?” นางพยาบาลสาวเอ่ยถามชายหนุ่มนักธุรกิจ
“เปล่าครับ ผมเป็นคนขับรถเฉี่ยวเธอล้มลงไปเอง” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ สีหน้าแสดงออกถึงความรับผิดชอบ พยาบาลสาวมองหน้าสบตากัน ก่อนที่เสียงทุ้มแกร่งฟังดูสูงวัยจะแทรกขึ้นมา
“มันอุบัติเหตุครับ ท่านประธานไม่ได้ตั้งใจ ผมเป็น รปภ.ที่ตึกนี้” รปภ. เอ่ยขึ้น เขายืนยันพร้อมท่าทางให้หลายคนมั่นใจว่าเขาเป็นพยานคนสำคัญที่อยู่ในเหตุการณ์และท่านประธานของเขาบริสุทธิ์ใจ
“ไว้ค่อยให้ปากคำกับตำรวจนะคะ คนเจ็บต้องไปห้องฉุกเฉินด่วน คุณจะไปด้วยได้ไหม” พยาบาลสาวคนหนึ่งตัดบทขึ้น
“ครับ ผมจะรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลคนเจ็บเอง” ธีร์จุฑาเอ่ยแสดงความรับผิดชอบ สีหน้าของนักธุรกิจหนุ่มจริงจังอย่างที่สุด
“โว....” เสียงบรรดาไทยมุงส่งเสียงออกมาด้วยความทึ่ง แล้วรู้สึกว่าคนก่อเรื่องรับผิดชอบ สายตาคมของเขายังตรึงอยู่ที่หญิงสาวที่ตกเป็นเหยื่อรถหรูของเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจแม้สักนิด
“งั้นขึ้นรถเลยค่ะ เรามีเวลาไม่มาก” พยาบาลสาวตอบคล่อง ก่อนที่รถพยาบาลจะเคลื่อนตัวออกจากพื้นที่ตึกสูงตระหง่านนั้นโดยมีเสียงหวอหวีดคำรามลั่นนำทาง
ณ โรงพยาบาลเอกชนมาตรฐานระดับโลก ในเครือเดอะแลนด์ริชกรุ๊ป
ร่างบางค่อยๆ ได้สติ ลืมตาฟื้นขึ้นมาพบว่ามีคนมากมาย ทั้งหมอ พยาบาล และธีร์จุฑาผู้ชายที่เธอต้องการพบเขามากที่สุดตอนนี้ หญิงสาวรู้สึกเจ็บร้าวไปหมดทั้งเนื้อทั้งตัว หนุ่มผิวขาวร่างสูงโปร่งเจ้าของใบหน้าหล่อสไตล์ลูกครึ่ง ลักษณะแบบนี้เขาน่าจะเป็นลูกครึ่งอิตาลี แต่ถึงเขาจะเชื้อชาติไหนก็ช่างเถอะ พิมพ์พิชชาไม่สนใจทั้งนั้น สิ่งที่เธอต้องการที่สุดในตอนนี้คือมาเจรจาประนีประนอมกับเขามากกว่ามาเคลิ้มหลงความหล่อเหลาที่เป็นแค่เปลือกนอกนั่น!
“คุณฟื้นแล้วเหรอ?” เขาถามอย่างเอาใจใส่ จะว่าห่วงอาการของหญิงสาวแปลกหน้านี่ก็ได้ แม้ว่าจะไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเขาก็ไม่อยากเป็นต้นเหตุให้ใครต้องเจ็บหรือสูญเสีย
