บทที่ 94 ท่านเป็นใครกันแน่

เสียงลมพัดกลีบดอกไม้ให้ปลิวว่อนรอบกายพวกเขา เสมือนธรรมชาติก็รับรู้ถึงความผูกพันที่เบ่งบานเงียบๆ จูเหวินเห็นว่าพระอาทิตย์เริ่มส่องแสงน้อยลงลุกขึ้น แล้วยื่นมือมารับนางขึ้นจากพื้น ก่อนจะหยิบเสื้อคลุมของตนมาสวมใส่จากนั้นก้เอ่ยกับนาง

"พวกกลับกันเถอะ เราอยู่ที่นี่นานมากแล้ว คนของหวังกุ้ยเฟยคงมิได้มีแค่หมิ...