บทที่ 72 ฉันต้องการให้เธออยู่ไม่สู้ตาย

"อริสา พอญาณีหายไปแล้ว วรธันย์ก็เหมือนลูกไก่ในกำมือของเธอไม่ใช่เหรอ?"

เพื่อนสนิทของอริสาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงความสะใจ

แววตาของอริสาฉายแววโลภโมโทสัน ขณะที่เธอลูบไล้แหวนเพชรเม็ดโตบนนิ้วมือ

ราวกับว่าเธอมองเห็นวันที่ตัวเองจะได้กลายเป็นคุณนายผู้สูงส่งอยู่รอมร่อ

"ยัยโง่ลินทร์พิตานั่น ยังหลงคิดว่าตัวเ...