บทที่ 122 กลับบ้าน

บันทึกหน้านี้แม้จะเขียนไว้ไม่ยาวนัก แต่เนื้อหาข้างในกลับอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกมากมาย จากน้ำเสียงและถ้อยคำระหว่างบรรทัด สัมผัสได้ชัดเจนว่าหญิงเขียนบันทึกนี้ด้วยหัวใจที่พองโตและเปี่ยมสุข ส่วนสาเหตุของความสุขนั้น ก็คงหนีไม่พ้นสร้อยข้อมือเส้นนั้นที่เธอเข้าใจผิดคิดว่าผมเป็นคนซื้อให้

หลังจากได้อ่านบันทึก...