บทที่ 138 ใจร้าย

ความวู่วามชั่ววูบทำให้ผมลืมตัวไปเสียสนิทว่าตนเองกำลังยืนอยู่ในพื้นที่ส่วนกลางของบริษัท ไม่ใช่ในห้องทำงานส่วนตัวที่มิดชิด ความรู้สึกกระดากอายแล่นพล่านไปทั่วใบหน้า เพื่อนร่วมงานที่สนิทสนมกันบางคนเดินตามผมเข้ามาในห้องด้วยความเป็นห่วง พลางเอ่ยถามว่าเกิดอะไรขึ้น ผมได้แต่ตอบเลี่ยงๆ ไปด้วยข้ออ้างที่ฟังไม่ข...