บทที่ 4 คุณอยากไปดื่มต่อไหม?

มารียายืนนิ่งราวกับคนถูกน้ำที่เย็นเฉียบสาดเข้าที่ใบหน้าอย่างจัง น้ำเสียงที่คุ้นหูนั้นบอกเธอว่า...ชายหนุ่มที่นั่งหันหลังให้และกำลังกอดรัดกับสาวหุ่นอวบอิ่มนั้นคือ ธันวา  คู่หมั้นของเธอที่เพิ่งจะโทรคุยวิดีโอคอลกันเมื่อสองชั่วโมงก่อน

เธอจ้องมองเสื้อเชีตสีฟ้าอ่อนที่เขายังไม่ได้เปลี่ยน พลันน้ำอุ่นๆก็ไหลเอ่อออกมาจากดวงตาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอรีบเดินกลับไปที่โต๊ะ แล้วล้วงเงินให้พนักงานที่ยืนอยู่เพื่อจ่ายค่าเครื่องดื่ม

จากนั้นก็รีบคว้ากระเป๋าแล้วเดินแกมวิ่งตรงไปที่ประตูทางออก เพราะไม่อาจจะเผชิญหน้ากับความจริงเมื่อครู่ได้

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ธันวาทำให้เธอรู้สึกว่าโชคดีที่ได้รักและรู้จักกับผู้ชายที่แสนจะเพอร์เฟกต์ เขาให้เกียรติและทะนุถนอมเธอราวกับของมีค่า เธอเห็นแต่ด้านที่ดีๆ ของเขา จนกระทั่งอยู่ๆ ก็ได้มาเห็นอีกด้านหนึ่งที่เธอไม่เคยรับรู้มาก่อน ว่าคนที่เธอกำลังจะฝากชีวิตเอาไว้ทั้งชีวิต จะโกหกและ สารเลวได้ขนาดนี้!

อีเดนเดินออกมารับสายของมารดาที่ด้านนอก พอคุยสายเสร็จ ก็เตรียมจะเดินกลับเข้าไปข้างใน แต่ทว่า...กลับชนเข้ากับร่างบางของใครคนหนึ่งเข้าเสียก่อน

“อ๊ะ!” มารียาอุทานอย่างตกใจ เมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังจะลงไปนอนแอ้งแม้งบนพื้น

“พระเจ้า!” อีเดนย่อตัวลงคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทัน ก่อนจะตกใจ!ที่เห็นว่าคนในอ้อมกอดคือใคร

“ขะ...ขอบคุณค่ะ” รียาบอกก่อนจะยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มนวลทิ้งลวกๆ

“ใครทำอะไรคุณรียา” อีเดนถามด้วยน้ำเสียงตึงๆ เมื่อเห็นว่าสาวคนที่ตนอยากจะขึ้นเตียงด้วยกำลังร้องไห้

“ฮึก! ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ฉันขอตัวก่อนค่ะ” มารียาแกะมือหนาที่กอดเอวบางของเธอออก

“บอกผมมาว่าใครทำคุณ!” อีเดนหน้าแดงก่ำขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

“ปล่อยค่ะ ฉันจะกลับบ้าน”

“ผมไปส่ง!”

“มะ...” มารียากำลังจะเอ่ยปฏิเสธ แต่ทว่าหางตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นธันวากับสาวร่างอวบเดินออกมาจากไนต์คลับ แล้วหยดน้ำใสๆ ก็ไหลทะลักออกมาจากดวงตาคู่สวยอย่างเบรกไม่อยู่ เธอเบี่ยงตัวหลบทั้งสองโดยการดึงร่างหนาตรงหน้าเข้ามากอดบังตัว

“ทำไมอยู่ๆ คุณก็รีบกลับคะธัน ไหนบอกว่าจะ...” อรอุมาถามด้วยสีหน้าบึ้งตึงเมื่อถูกอีกฝ่ายลากออกมาจากคลับด้วยท่าทางรีบร้อน

“ผมเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเธอคล้ายๆ กับรียา” ธันวาบอกพลางสบถ  ในใจอย่างหงุดหงิด ‘บ้าจริง! ขออย่าให้เป็นรียาเลย’

“คู่หมั้นของคุณไม่เที่ยวกลางคืนไม่ใช่เหรอคะ?” อรอุมาเอ่ยถึง หญิงสาวอีกคนที่ธันวารักและเทิดทูนเอาไว้เหนือสิ่งใดๆ ด้วยน้ำเสียงเกลียดชัง ขณะเดินตามอีกฝ่ายไปที่รถที่จอดอยู่ด้านหน้าโรงแรม

“ใช่! แต่เธอเหมือนมาก และผมไม่โอเคหากเธอจะรู้เรื่องของเราเข้า แล้วยกเลิกงานแต่ง” ธันวาบอกก่อนจะเปิดประตูรถของตนให้อรอุมาเข้าไปนั่ง เตรียมจะไปส่งสาวเจ้ากลับคอนโด

“คุณแคร์เธอ แต่ไม่แคร์ฉันอย่างนั้นเหรอ?” อรอุมาถามกลับด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เพราะตลอดเวลาเธอเป็นฝ่ายทนและยอมธันวามาตลอด

“อร! อย่าเพิ่งหาเรื่องผมตอนนี้ได้ไหม” ธันวาบอกก่อนจะดันร่างอวบให้เข้าไปในรถ จากนั้นก็เดินอ้อมไปฝั่งคนขับแล้วขับรถออกไปด้วยความเร็ว

“พระเจ้า! ผู้ชายเมื่อกี้เป็นคู่หมั้นคุณงั้นเหรอรียา?” อีเดนถามสาวในอ้อมกอดหลังจากที่ประมวลสถานการณ์คร่าวๆ ได้

“ฮึก! ดะ...ได้โปรด พาฉันไปจากตรงนี้ได้ไหม ฮือๆ” มารียาบอกอย่างเจ็บปวดและอายกับคำถามของอีกฝ่าย

“โอเค! ผมจะพาคุณไปขับรถเล่นสักพัก แล้วค่อยไปส่งคุณกลับบ้าน” อีเดนบอกอย่างรู้สึกสงสารสาวเจ้าที่ต้องมาเจอเรื่องแย่ๆ  แต่ขณะเดียวกันก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องทำตัวเป็นคนดี ทั้งๆ ที่เขาเองก็อาจไม่ได้ต่างไปจากคู่หมั้นของเธอสักเท่าไหร่

“ขอบคุณค่ะ” มารียาบอกก่อนจะเดินตามอีกฝ่ายไปที่รถอย่างรู้สึกมึนงง ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงกล้าที่จะไปกับผู้ชายคนนี้

ที่จอดรถวีไอพี... อีเดนพาสาวเจ้าเดินมาหยุดที่ BMW Z4 เปิดประทุนสีดำเงา ตัดกับเบาะหนังสีแดง ทำให้โดดเด่นและดึงดูดสายตาของคนที่พบเห็น แต่คงจะยกเว้นสาวตรงหน้าที่กำลังเหม่อลอย จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

“เชิญครับ” อีเดนบอกก่อนจะเปิดประตูรถให้สาวเจ้าเข้าไปนั่ง

“ขอบคุณค่ะ” มารียาเข้าไปนั่งในรถอย่างว่าง่าย เพราะภายในหัวกำลังคิดทบทวนเรื่องของธันวากับสาวที่เป็นคู่ขา เหมือนเธอเคยเห็นอีกฝ่ายที่ไหนมาก่อน

อีเดนเดินอ้อมไปนั่งประจำตำแหน่ง จากนั้นก็ถอดเสื้อสูทที่ใส่ออก แล้วส่งให้สาวเจ้าใส่ทับชุดเดรสที่สุดแสนจะเซ็กซี่และเย้ายวนอารมณ์ เพราะไม่อยากให้ใครเห็นสัดส่วนของเธอ

“ขะ... ขอบคุณค่ะ” มารียาตกใจที่อยู่ๆ อีกฝ่ายก็ส่งเสื้อมาให้ เธอยกมือขึ้นปาดน้ำใสๆ ที่ห่างตาก่อนจะรับเสื้อมาสวมทับอย่างรู้สึกอายขึ้นมานิดๆ เมื่อรู้ว่าตัวเองอยู่ในสภาพค่อนข้างโป๊

ติ๊ดๆๆ

เสียงมือถือดังขึ้น มารียารีบเปิดกระเป๋าถือใบเล็กออก แล้วกดรับสายของเพื่อนรัก

“รียา! แกอยู่ไหน” อลิชาถามเสียงดัง

“ฉะ... ฉันอยู่ข้างนอก” มารียาบอกเสียงสั่น เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองทิ้งเพื่อนเอาไว้ในคลับแล้วหนีออกมา

“พี่แก! ฉันเจอพี่ชายแกที่หน้าคลับตอนออกมารับสาย แล้วตอนนี้ก็ยืนคุมฉันอยู่หน้าห้องน้ำ แกรีบกลับไปเลยนะ ฉันบอกพี่ป้องว่ามาเที่ยวคนเดียว” อลิชาบอกเสร็จก็รีบกดวางสายเพราะได้ยินเสียงเคาะหนักๆ ที่หน้าประตูห้องน้ำดังขึ้น

“เพื่อนของคุณโทรมาเหรอ?” อีเดนถามขึ้นเมื่อเห็นสาวเจ้านิ่งไป

“ค่ะ” มารียาตอบพลางนึกไปถึงพี่ชายที่หากรู้เรื่องของธันวากับ  สาวคนนั้นเข้า อีกฝ่ายคงไม่ยอมอยู่เฉยเป็นแน่ และตอนนี้เธอยังไม่พร้อมจะพูดหรือบอกใครๆ เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นนี้

“เขาว่าไง” อีเดนเริ่มกลัวว่าสาวเจ้าจะเปลี่ยนใจไม่ไปกับตน

“พอดีมีเรื่องนิดหน่อยค่ะ อลิซให้ฉันกลับก่อน” มารียาบอก

“คุณอยากไปดื่มต่อไหม?” อีเดนอมยิ้มนิดๆ อย่างพอใจกับคำตอบ 

“เอ่อ...” มารียาที่เริ่มได้สติเริ่มลังเล และถามตัวเองว่าเธอเข้ามานั่งในรถของอีกฝ่ายได้ยังไง

“ผมสัญญาว่าจะไม่ล่วงเกินหรือทำไม่ดีกับคุณ” อีเดนรีบบอก

“ฉัน...” มารียาหันไปมองหน้าของอีกฝ่าย ก่อนจะเริ่มใจสั่นขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“ผมให้คุณดูบัตรประจำตัวของผมได้หากคุณไม่ไว้ใจ...”

“อะ... โอเคค่ะ ฉันจะไปกับคุณ” มารียารีบบอกคนที่ทำท่าจะล้วงกระเป๋ามาเปิดให้เธอดู

“ครับ” อีเดนยิ้มก่อนจะขับรถไปยังสถานที่พิเศษที่ไม่ได้ไปมานาน

มารียามองสองข้างทางที่รถแล่นผ่าน ขณะที่ภายในใจเกิดคำถามมากมายเมื่อนึกไปถึงธันวากับหญิงสาวที่ชื่ออร เขาดูเป็นตัวของตัวเองเมื่ออยู่กับผู้หญิงคนนั้น ไม่มีท่าทีประหม่า ไม่มีสายตาที่เก้อเขิน และไม่ใช่ผู้ชาย  ที่เธอเคยจะฝากชีวิตเอาไว้อีกต่อไป ช่วงเวลาสองปีที่ผ่านมา มันพังลงต่อหน้าต่อตาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ภาพวันที่เขาคุกเข่าขอเธอแต่งงาน ภาพวันที่เธอเรียนจบปริญญาแล้วเขาหอบดอกไม้ช่อโตไปให้ ภาพเซอร์ไพรส์วันเกิด และภาพที่เขาโทรคุยวิดีโอคอลกับเธอเมื่อสอง-สามชั่วโมงก่อน มันทำให้รู้สึกเหมือนกับถูกใบมีดที่คมกริบเฉือนลงที่หัวใจช้าๆ และค่อยๆ บาดลึกเข้าไป เมื่อความทรงจำต่างๆ ผุดขึ้นมาในหัวอย่างไม่ขาดสาย