บทที่ 8 อย่าให้พี่โมโหนะอลิซ!
ย้อนกลับไปเมื่อคืน... อลิชาวิ่งตรงไปยังประตูทางออกเพื่อ จะรับสายของปริณ ทันทีที่เธอก้าวพ้นประตูออกมาที่ด้านนอก ก็ต้องตกใจ ที่อยู่ๆ มีคนเข้ามากระชากแขนเธอด้วยท่าทีเกรี้ยวโกรธ!
“มากับใคร?” ปริณถามพร้อมกับจ้องมองคนที่แต่งตัวล่อเสือ ล่อตะเข้ อย่างรู้สึกหงุดหงิด
“พี่ป้อง!” อลิชาตกใจหน้าซีด เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาของนายทหารยศใหญ่ จ้องมองเธอราวกับว่าเป็นคนร้ายที่กำลังตามจับยังไงยังงั้น
“พี่ถามว่ามากับใคร!” ปริณถามย้ำอีกครั้งด้วยสีหน้าไม่พอใจ
“มะ...มาคนเดียวค่ะ” อลิชาตอบเสียงสั่น พลางหันไปมองสาว อีกคนที่ยืนทำหน้าไม่พอใจอยู่ข้างหลังปริณ ก็รู้สึกเสียวสันหลังอย่างบอกไม่ถูก เพราะมาริกาเพิ่งจะไปดักขู่ไม่ให้เธอยุ่งกับปริณมาเมื่อวันก่อน
“...” ปริณหันไปมองรอบๆ อย่างสังเกตการณ์ว่าจะมีหนุ่มคนไหนเดินเข้ามา เมื่อเห็นว่าตนแนบชิดกับสาวเจ้า
“ป้องคะ มิ้งว่าเราเข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ อย่าไปสนใจเรื่องของเด็กๆ เลย” มาริกาบอกอย่างพยายามข่มใจให้เย็น เมื่อเห็นปริณทำท่าทางหึงหวงเพื่อนของน้องสาวจนออกนอกหน้า ด้วยไม่สนใจว่าเธอจะรู้สึกยังไง
“คุณเข้าไปข้างในก่อน” ปริณหันไปบอกคู่ขา ก่อนจะหันกลับมาจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มของอลิชาอย่างคาดโทษ เพราะตนเคยสั่งห้ามไม่ให้แต่งตัวแบบนี้มาหลายครั้ง แต่อีกฝ่ายก็ยังทำ!
“ป้อง!” มาริกาเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงไม่พอใจที่กำลังจะถูกทิ้ง
“มิ้งถ้าคุณจะเซ้าซี้แล้วพูดไม่รู้เรื่องอยู่แบบนี้ ก็ต่างคนต่างเที่ยวแล้วกัน!” ปริณบอกอย่างรู้สึกรำคาญที่ถูกขัดจังหวะ
“ทะ...ทำไมคุณถึง...” มาริกาอึ้งจนพูดไม่ออกเมื่อได้ยินคำพูดที่ดู ไม่แคร์ความรู้สึกของเธอ
“ไปคุยกันที่ข้างนอก” ปริณไม่สนใจ หันไปลากแขนของสาวเจ้าให้ออกเดินตามไปที่ด้านหน้าล็อบบีของโรงแรม
“อ๊ะ! พี่ป้องปล่อยนะ บอกให้ปล่อยไง” อลิชาร้องห้ามพร้อมกับพยายามแกะมือหนาออก
มาริกายืนมองชายหนุ่มที่ตนหลงรักด้วยความรู้สึกเจ็บอย่างบอกไม่ถูก ทุกๆ ครั้งที่เจอกับอลิชา ปริณจะมีอาการแบบนี้ทุกครั้ง เธอรู้ว่าเขาหวงน้องสาวมาก แต่ถ้าเทียบกับอลิชามันเกินคำว่าหวงไปไกลกว่านั้น และเธอก็มองออกว่าเขาแอบหลงรักเพื่อนของน้องสาวตัวเอง ในขณะที่คบกับเธอ ภายใต้ข้อตกลงที่ไม่ผูกมัด นอกจากความสัมพันธ์ทางกายที่เขาเซ็นเช็คจ่ายเป็นค่าตอบแทนสูงถึงหนึ่งแสนบาทต่อเดือนเท่านั้น
ห้านาทีต่อมา...
“พี่ป้อง! จะพาหนูไปไหน” อลิชาถามหน้าตื่นเมื่ออีกฝ่ายพาเดินไปยังมุมลับที่ไม่ค่อยมีคนเดินผ่าน
“ไปหาที่คุย” ปริณตอบโดยไม่หันมามอง
“คุยที่นี่ก็ได้ค่ะ” อลิชาสะบัดแขนออกจากอีกฝ่ายทันใด
“หึ! ก่อนออกจากบ้านไม่ส่องกระจกดูตัวเองเหรอ?” ปริณถามด้วยสีหน้าตึงๆ
“ทะ...ทำไม” อลิชาถามเสียงสั่น รีบยกมือขึ้นปกปิดหน้าอกหน้าใจของตัวเองเมื่อเห็นสายตาที่จ้องมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
“แต่งตัวอย่างกับผู้หญิงสำส่อน” เขาต่อว่าอย่างโมโห
“พี่ป้อง!” อลิชาน้ำตาคลอขึ้นมาทันใดเมื่อได้ยินคำว่าผู้หญิงสำส่อน
“อะไร! พี่พูดผิดงั้นเหรอ” ปริณถามด้วยสีหน้ากวนๆ
“ฮึก...แล้วทีแฟนตัวเองล่ะ ทำไมไม่ว่า มายุ่งกับหนูทำไม!”
เธอยกมือขึ้นปาดน้ำใสๆ ที่หางตาทิ้ง ก่อนจะถามกลับอย่างไม่พอใจเมื่อพี่ชายของเพื่อนชอบดุ และชอบล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวราวกับว่าเธอเป็นลูกสาวของเขายังไงยังงั้น
“ฟังนะ! คนอื่นจะแต่งตัวยังไงหรือจะแก้ผ้าเดินพี่ไม่สน! แต่ต้องไม่ใช่เธอ” ปริณบอกด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด
“ทะ...ทำไมต้องว่ากันขนาดนี้ด้วย ฮึก...ฮือๆๆ” อลิชายกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดหน้าก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างเก็บไม่อยู่
คนที่กำลังเดือดหัวใจกระตุกวูบ เมื่อเห็นสาวเจ้าร้องไห้จนสั่น ‘บ้าฉิบ! นี่เราทำเธอร้องไห้อีกแล้วเหรอวะ’ ปริณต่อว่าตัวเองก่อนจะรีบดึงสาวเจ้าเข้ามากอดปลอบ ทั้งที่ยังไม่หายโกรธเรื่องที่เธอแต่งตัวโป๊เปิดหน้าเปิดหลังล่อเสือล่อตะเข้
“ปล่อย! ฮึก...” อลิชาบอกพร้อมกับพยายามผลักอีกฝ่ายออก
“ก็หยุดร้องไห้ก่อนสิ แล้วพี่จะปล่อย” ปริณบอกเสียงอ่อนลง
“ฮึก...” อลิชาสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะดันอีกฝ่ายให้ออกห่างจากตัวอีกครั้ง ‘บ้าจริง! นี่มันครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่ถูกพี่ป้องตบหัวแล้วลูบหลัง เจอหน้ากันทีไรก็ด่าและใช้คำแรงๆ พอเราร้องไห้ เขาก็จะยื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้ซับน้ำตา หึ! นี่เขาเห็นเราเป็นอะไรกัน?’
“ไปล้างหน้าล้างตาก่อน แล้วเดี๋ยวไปหาอะไรทานกับพี่” ปริณบอกก่อนจะถอดสูทออก แล้วเอาไปคลุมไหล่เพื่อจะปิดบังแผ่นหลังที่บอบบางของสาวเจ้าไม่ให้ใครเห็น
น้ำเสียงและการกระทำที่ดูอบอุ่นนั้น ทำให้อลิชาเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเองตามที่ปริณบอกราวกับคนต้องมนตร์สะกด!
สิบห้านาทีต่อมา... หลังจากที่อลิชาเข้าห้องน้ำแล้วแอบโทรไปบอกมารียา เรื่องที่เจอพี่ชายจอมขี้หวงของเพื่อนที่หน้าคลับเสร็จแล้วก็เดินออกมาที่ด้านนอก
“เดี๋ยวเราไปหาอะไรทานกัน” ปริณเอ่ยขึ้นหลังจากที่ละสายตาจากร่างบางที่ตนแอบเฝ้ามองมาหลายปี
“อ้าว! แล้วทำไมพี่ป้องไม่ชวนแฟนไปทานล่ะคะ” อลิชาขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย
“มิ้งไม่ใช่แฟนพี่!” ปริณบอกด้วยสีหน้าตึงๆ ราวกับกำลังไม่พอใจ
“ก็แล้วเขาเรียกชายหญิงที่มีความสัมพันธ์กันว่าอะไรเหรอคะ? ถ้าไม่ใช่แฟน” อลิชาย้อนศรอย่างอดไม่ได้
“เยอะแยะไปที่จะเรียก” ปริณบอกด้วยท่าทีไม่แคร์
“งั้นเปลี่ยนใหม่ก็ได้... ทำไมไม่ชวนเมียพี่ป้องไปทานล่ะคะ” อลิชาเอ่ยถามอีกครั้งเมื่อเห็นท่าทีขึงขังของชายหนุ่ม
“อลิซ!” ปริณส่งสายตาดุๆ ไปให้สาวเจ้าอย่างรู้สึกหงุดหงิด
“ช่างเถอะ! พี่จะไปกับใครก็ช่างหนูจะกลับแล้ว” เธอบอกพร้อมกับทำท่าจะเดินหนี
“ไปทานข้าวเป็นเพื่อนพี่ก่อน แล้วเดี๋ยวพี่ไปส่งที่คอนโด” ปริณรีบคว้าข้อมือเอาไว้มั่น
“แล้วคุณมิ้งล่ะคะ พี่จะทิ้งเธอได้ยังไง” อลิชาหันกลับมาถามอย่างไม่เข้าใจการกระทำของอีกฝ่าย
“พี่ทิ้งผู้หญิงทุกคนได้ ยกเว้นเรา” ปริณบอกด้วยสีหน้าจริงจัง
“โห...นี่ถ้าพี่มิ้งมาได้ยินเข้า เธอคงจะดีใจจนน้ำตาไหลแน่ๆ” อลิชาเอ่ยเยาะกับคำตอบที่เหมือนกับว่าเขามีใจให้เธอ
“มิ้งเขารู้จุดยืนของตัวเองดี! เราจะจบกันวันไหนก็ได้” ปริณบอกพลางจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มนิ่ง ราวกับว่าจะสื่อความหมายบางอย่าง
“ตกลงพี่ป้องจะไปส่งหนูให้ได้?” อลิชารีบเปลี่ยนเรื่อง
“ใช่!” ปริณพยักหน้ารับเบาๆ
“โอเค งั้นซื้ออะไรไปทานที่ห้องหนูแล้วกัน ทานเสร็จแล้วพี่ก็กลับไปเลย” อลิชาบอกด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ‘เดี๋ยวเถอะ ถึงหน้าคอนโดเมื่อไหร่ละก็ จะวิ่ง 4 x 100 ให้ดู’
“แบบนั้นก็ได้” ปริณยิ้มเมื่อทุกอย่างกำลังลงล็อกที่วางไว้
“เยี่ยมค่ะ เดี๋ยวหนูโทรชวนรียามาทานด้วยนะคะ ทานหลายๆ คนสนุกดี” อลิชาบอกพร้อมกับทำท่าจะล้วงมือถือในกระเป๋า
“รียานอนแล้ว เรากลัวพี่จะทำอะไรงั้นเหรอ?” ปริณบอกอย่างรู้ทัน
“บ้า! ทะ...ทำไมหนูต้องกลัวพี่ป้องด้วยล่ะ” สาวเจ้าเอ่ยถามเสียงสั่น เมื่ออีกฝ่ายขยับหน้าเข้ามาใกล้
“ว่าแล้ว...ว่าเราต้องไม่กลัวพี่ ไม่อย่างนั้นคงไม่กล้าใส่ชุดโป๊ๆ ออกมาเที่ยวหรอกจริงไหม?” ปริณเอ่ยประชดอีกครั้งอย่างอดไม่ได้
‘หึ! จิกกัดซะอย่างเราเป็นน้องสาวงั้นแหละ’ อลิชาค่อนในใจก่อนจะเดินตามอีกฝ่ายไปที่รถอย่างขัดไม่ได้
ทันทีที่ออกมาถึงรถหรูสีดำเงา Audi R8 ของปริณ อลิชาก็ยืนนิ่งไม่ยอมขยับเข้าไปนั่งในรถของอีกฝ่าย
“อลิซ! เป็นอะไร?” ปริณถามพร้อมกับจ้องมองใบหน้างาม
“หนูนั่งแท็กซี่ไปดีกว่าค่ะ เจอกันที่คอนโดนะคะ” หญิงสาวบอกพร้อมกับทำท่าจะชิ่งหนี
“ทำไม?” ปริณรีบเดินไปดักหน้า
“ก็ไม่อยากไปนั่งทับที่คนอื่นน่ะสิ” เธอบอกพลางเดินเบี่ยงตัวหลบอีกฝ่าย
“พี่สาบานได้ว่าคันนี้ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนนั่งมาก่อน” ปริณกางแขนออกกั้นไม่ให้สาวเจ้าเดินหนี
“แล้วเมื่อกี้คุณมิ้งมายังไงคะ?” เธอถามด้วยน้ำเสียงตึงๆ
“มาแท็กซี่ เจอกันที่หน้าโรงแรม” ปริณกลอกตาอย่างรู้สึกเพลียๆที่ต้องมานั่งแก้ตัว
“หนูจะ...”
“อย่าให้พี่โมโหนะอลิซ! บอกว่าไม่มีใครเคยนั่ง... ก็ไม่มีสิ!” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์
“ก็ได้ๆ” อลิชายกมือขึ้นยอมแพ้ จากนั้นก็รีบเข้าไปนั่งในรถเพราะรู้สึกอายกับสายตาของพนักงานรับรถที่หันมามองยังเธอและเขา
ปริณยกยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเดินเข้าไปประจำที่ แล้วขับตรงไปยังคอนโดของหญิงสาวอย่างอารมณ์ดี
