บทที่ 15 คืนหวามฉ่ำสวาท บทที่ 7

“อืม...ร้อนมาก ร้อนเหลือเกิน” คงเคยเห็นฝนของพายุฤดูร้อน ตกหนักมาก ไม่ลืมหูลืมตา รุ่งไพลินเปรียบเสมือนคนตัวเล็กๆ ยืนอยู่ท่ามกลางพายุฝนฟ้าคะนอง สาดซัดร่างเล็กจนแทบทนไม่ไหว จำต้องร้องครางออกมาเพื่อบรรเทาความร้อนรุ่มในตัว แต่น่าแปลก ร้องเท่าไหร่ ความกระสันซ่านไม่สร่างซา

“น้องสาวเธอ หวานชื่อ” ปองคุณเอ่ย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ