บทที่ 57 กลับเมืองหลวง

คนขอไม่รอให้นางอนุญาต เหวินเปียวจูบคนบนตักอย่างดูดดื่ม ร่างสูงลุกจากเก้าอี้ช้อนอุ้มจางเย่วเล่อพาเดินไปที่เตียง บรรจงวางนางอย่าทะนุถนอม เมียเขาเย้ายวนนัก ร่างหนาทอดกายลงมาหาคนตัวเล็ก ผิวนางช่างขาวนวลราวกับแสงจันทร์ ช่างเหมาะกับชื่อนางเหลือเกิน

เหวินเปียวปลดสายรัดเอวนางออก เมื่อความงามปรากฎ คนตัวโตก้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ