บทที่ 62 เสียใจก็ไม่ทันแล้ว

หลี่ผิงอันรับปากก่อนจะออกมาจากห้องแล้วเดินออกจากงานไปเพื่อจัดการคนที่ควรเรียกว่าแม่แต่เขากลับเรียกนางไม่ลง

เว่ยเซียวหยางที่ถูกมอมสุราก็หน้าแดง เขาขอตัวเพราะเมาแล้วเดินเซไปเซมา จนกระทั่งถูกบรรดาคุณชายที่เล่นมาด้วยกันแต่เด็กและองครักษ์ของตนพามาส่งที่ห้องหอ เมื่อเปิดประตูห้องเข้ามาได้ก็ปิดประตูทันทีก่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ