บทที่ 1 บทนำ

บทนำ

“มีอะไรหรือเปล่าคะพี่” บัณฑิตจบใหม่ป้ายแดงเอ่ยปากถาม      พี่คนขับรถจากบริการแอปชื่อดังที่ขับมาส่ง แต่เจ้าตัวกลับไม่ยอมขับเข้าไปด้านใน ทั้ง ๆ ที่อีกเพียงนิดเดียวก็จะถึงที่หมายแล้ว

“รถตำรวจ รถกู้ภัยขวางทางเต็มเลยน้อง เข้าไปไม่ได้หรอก”

“ขับเข้าไปอีกนิดนึงไม่ได้เลยเหรอคะ” เธอมีกระเป๋าใบใหญ่ต้องขน จึงไม่อยากเดินไกลจากบ้านสักเท่าไร ลำพังแค่เดินจากหอไปร้านสะดวกซื้อที่ห่างเพียงร้อยเมตรก็หอบกินแล้ว

“สุดทางได้เท่านี้แหละน้อง พี่ขอโทษทีนะ ไปต่อไม่ได้แล้วจริง ๆ”

“งั้นไม่เป็นไรก็ได้ค่ะ ยังไงรบกวนพี่ช่วยเปิดท้ายรถให้หน่อยนะคะ”

“ได้ ๆ เดี๋ยวพี่ช่วยขนกระเป๋าลงให้”

“ขอบคุณมากเลยค่ะ”

กระเป๋าใบใหญ่จำนวนสองใบถูกลากไปตามพื้นถนนสีเทามีแสงไฟสีส้มส่องทางในช่วงกลางดึก เรียวคิ้วขมวดเป็นปมเข้าหากันด้วยความสงสัย รถจำนวนมากจอดยาวตลอดทางซึ่งมันอาจไม่น่าแปลกใจเลยหากเป็นรถทั่วไปไม่ใช่รถกู้ภัยกับรถตำรวจ

หญิงสาวเร่งฝีเท้าให้ไวขึ้นกว่าเดิม เมื่อเส้นทางที่เธอเดินกับเส้นทางของความโกลาหนบนท้องถนนมันคือทางเดียวกัน ‘เกิดอะไรขึ้น’ เป็นคำถามที่ดังอยู่ในใจ ควันสีเทาลอยคลุ้งมองเห็นจากที่ไกล ๆ ชาวบ้านหลายครัวเรือนออกมาดูสถานการณ์กันหมด

“มีอะไรหรือเปล่าคะป้า ทำไมตำรวจกับกู้ภัยมากันเยอะจัง”

“มีบ้านหลังนึงไฟไหม้น่ะสิแม่หนู ตอนนี้ยังดับไฟไม่ได้เลยเหมือนว่ามีคนติดอยู่ข้างในด้วยนะ”

“ไฟไหม้เหรอคะ?”

“ใช่ เห็นเขาว่าเป็นบ้านท้ายซอยน่ะ”

บ้านท้ายซอย...

ดวงใจของหญิงสาวสั่นสะท้านบ้านท้ายซอยมีอยู่ไม่กี่หลัง       หนึ่งในนั้น...ไม่ เธอไม่หวังให้เป็นแบบนั้น ขอร้องล่ะ

คนได้ฟังเรื่องราวทิ้งกระเป๋าและรีบวิ่งไปสุดกำลังระยะทางมันไม่ได้ใกล้และก็ไม่ได้ไกล แต่ทำไมหัวใจของเธอคล้ายกำลังจะขาดอากาศ หัวใจเฝ้าแต่ภาวนาขอร้องอย่าให้เป็นอย่างที่คิด

แต่ดูเหมือนว่าฟ้าจะไม่เห็นใจเธอเลยสักนิด...

“ไม่...ฮึก”

หญิงสาวแทบล้มทั้งยืน ดวงตาคล้ายว่างเปล่า หยดน้ำตาอาบรินสองข้างแก้ม ความรู้สึกจุกแน่นอยู่ในอก ทรมานจับขั้วหัวใจ     เปลวเพลิงสีแดงลุกโชนต่อหน้าต่อตา สาวเจ้าลนลานหวังจะเข้าไปด้านในเมื่อสายตามองหาใครแล้วไม่เจอ...

“แม่! พ่อ! ฮึก...ไม่!” เธอตั้งหน้าจะกระโจนเข้าไปข้างใน ทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามันอันตรายแต่นาทีนี้ไม่สนอะไรทั้งนั้น ครอบครัวเธออยู่ในนั้น พวกท่านอยู่ในนั้น!

“คุณครับ เข้าไปไม่ได้นะครับ” แต่ไม่ทันที่หญิงสาวจะได้เข้าไปภายใน เจ้าหน้าก็เข้ามารวบตัวเอาไว้ก่อน

“ปล่อยฉัน! ฮือ ๆ ปล่อย! ฉันจะเข้าไปหาพ่อกับแม่ ฮือ ๆ ปล่อย...ขอร้อง”

“เจ้าหน้าที่กำลังช่วยเหลืออย่างเต็มที่นะครับ”

“ปล่อย! ฉันจะเข้าไปหาพ่อกับแม่ ฮือ ๆ”

โลกทั้งใบของเธอกำลังแตกสลายลงไปต่อหน้าต่อตา มันเกิดขึ้น  ได้อย่างไรบ้านของเธอไฟไหม้ได้ยังไง ทำไม...ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ ความเจ็บร้าวกัดกินทุกพื้นที่ของเนื้ออกข้างซ้าย เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจของหญิงสาวดังไปทั่วจนผู้คนแถวนั้นพากันสงสารเวทนา

“ฮือ ๆ ปล่อยฉัน ขอร้อง...”

เธอหมดเรี่ยวแรงจะยืนหยัดต่อไป ร่างอิ่มทรุดลงกับพื้น ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาที่แม้ว่ามันจะหลั่งไหลออกมา   มากเท่าไรก็ไม่อาจทดแทนกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ ทำไมมันถึงเกิดเรื่องนี้กับเธอ หญิงสาวร้องไห้ระงม แต่แล้วขณะเดียวกันก็มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมาท่ามกลางความวุ่นวาย

“ตะวัน...”