บทที่ 22 จืดจาง

บทที่ 21

จืดจาง

ตอนที่สายธารจะออกไปข้างนอก เพทายก็มาถึงพอดี เด็กชาย  ตัวน้อยสองคนรีบวิ่งโผตัวเข้าหากอดแข้งกอดขาคุณลุงสุดหล่อเอาไว้    เขาเองก็กอบโกยอุ้มเจ้าตัวเล็กสองคนขึ้นพร้อมกัน

“คิดถึงจังเลยครับสุดหล่อของลุง”

“หอมแจ้ม” ทั้งปฐพีและปฐวีต่างพากันยื่นหน้าเข้าหาให้เพทายหอมแก้มอ้วน ๆ ของตนเอง

“ได...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ