บทที่ 135 135

135

“ขอบคุณมาก”

“ไปกันเถอะ” หม่อมเจ้าดนัยเทพรังสรรค์ทรงหันไปรับสั่งกับหญิงสาวที่ยืนอยู่ ก่อนจะคว้าข้อมือจูงไปยังจุดหมายคือโต๊ะริมสนามทันที ซึ่งคนถูกคว้าก็ปล่อยให้จูงแต่โดยดี เพราะอย่างน้อยก็ทำให้รู้สึกอุ่นใจว่าผู้ชายคนนี้พร้อมจะอยู่เคียงข้าง ไม่ปล่อยให้เธอต้องเผชิญหน้ากับสิ่งหนึ่งสิ่งใดตามลำพัง

ค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ