บทที่ 15 EP 4/1 จูบนั้นทำฉันติดใจ
[4]
จูบนั้นทำฉันติดใจ
กฤติกาเดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ เธอรู้ว่าห้องน้ำชั้นล่างอยู่ตรงไหน เวหายังตามเธอมา ไม่สนสายตาทีมงานที่เมียงมองอย่างใคร่รู้
“จะตามมาทำไม กลัวชาวบ้านไม่สงสัยเหรอ”
“พวกเขาคงสงสัยว่าฉันจะด่าเธอว่าอะไรมากกว่า ค่าที่เธอทำทีมงานเสียเวลาไปเป็นอาทิตย์”
“อย่ามาโมเม คุณถ่ายซีนอื่นไปตั้งเยอะช่วงที่ฉันไม่มา เจ๊หวีรายงาน ฉันรู้”
เวหายักไหล่ มองคนที่เดินหนีเข้าห้องน้ำ เขายังไม่ได้ถามบางอย่าง หล่อนก็หนีหน้า เขารออยู่เกือบสิบนาที กฤติกาในชุดสุดเซ็กซี่สีแดงเลือดนกก็โผล่ออกมา แค่เห็นชุดก็รู้ได้ว่าเล่นเป็นนางร้ายชัวร์ๆ
“ฝ่ายคอสตูมกะขนาดผิดเหรอ ฉันว่าเสื้อมันตัวเล็กไปนะ”
เขาชี้ใส่สายเดี่ยวที่รัดรึงหน้าอกหน้าใจ เพราะกฤติกาไม่ใช่คนเอวบางร่างน้อย ความอวบอัดของหล่อนจึงทำให้ตอนสวมใส่ชุดนี้สามารถทำให้คนมองร้อนๆ หนาวๆ ได้ เสื้อแบบเกาะอกที่มีสายคล้องไหล่เส้นเล็กๆ แทบไม่ปกปิดอะไรเลย มันเผยลาดไหล่ขาวเนียนและเนินเนื้ออวบอูมสองก้อนนั้นจนเขาเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง สวนท่อนล่างนั่นหรือ กางเกงขาสั้นสีเดียวกันแต่เหมือนจะตัวเล็กไปหน่อย บั้นท้ายของหล่อนจึงคล้ายว่าถูกรัดรึงมากกว่าปกติ
“ฉันใส่พอดี เซ็กซี่ดีออก” เธอบอก พาดชุดที่เพิ่งเปลี่ยนออกไว้บนบ่า “คุณมีอะไรจะคุยกับฉันกันแน่”
“เปล่า คือ...ถ้าว่างก็ไปหาพี่ไหมหน่อยสิ ป่านนี้คงมาแล้ว ช่วงที่เธอไม่อยู่ พี่ไหมถามถึงทุกวันเลย”
“ฉันไม่ไป” บอกด้วยเสียงติดรำคาญ
“กุ๊ก?”
“อีกสักพักก็เข้าฉากแล้ว ฉันจะรีบไปแต่งหน้า”
เวหาคว้าแขนคนที่กำลังจะเดินหนี ลากหล่อนเข้ามาใกล้ หลบมุมอยู่หลังประตูห้องน้ำ ไม่ให้ใครเห็นได้ง่ายๆ
“ทำไมพูดยากจังนะ แค่แวะไปให้พี่เขาเห็นหน้าจะตายหรือไง”
“ไม่ตายแต่ไม่ไป! อยากรู้หรือว่าฉันเศร้าแค่ไหน บอกไปเลยว่าฉันยังอยู่ได้ ไม่มีพ่อก็ไม่เป็นไร อ้อ...อย่าคิดว่าพ่อฉันตายแล้วฉันต้องการผู้ปกครองนะ ฉันโตแล้ว ไม่ต้องมีแม่ก็ได้!” บอกเขาเสียงดังฟังชัด รู้ถึงเหตุผลที่ไหมขวัญต้องการพบเธอ
“ทำไมถึงได้ร้ายกาจขนาดนี้นะ พี่ไหมห่วงเธอแค่ไหนไม่รู้เหรอ”
“รู้! รู้สิ แต่จะให้ทำไง ฉันไม่ใช่ลูกเขานี่”
“กฤติกา!”
หญิงสาวไม่สน ยังลอยหน้าท้าทาย แต่ไหนแต่ไรไหมขวัญก็ไม่เคยคิดว่าเธอเป็นลูก แล้วจะมาร่ำไรหาความเห็นอกเห็นใจอะไร พ่อของเธอตายแล้ว แต่ว่าเธอไม่ใช่เด็กสามขวบ เธอไม่ต้องมีแม่ก็ได้
“หรือว่า...ที่มาตามเกาะแกะฉันนี่ เพราะ...” เธอหรี่ตามอง จ้องมือเขาที่กำลังจับแน่นที่ท่อนแขนของตัวเอง เวหาปล่อยแขนเธออย่างไว
“แหม...ทำเป็นรังเกียจนะ ทีวันนั้นจูบฉันซะดูดดื่ม”
“นี่!?” เขาร้องออกมาดังๆ ด้วยไม่อยากให้หล่อนพูดถึงเรื่องนั้น เขาไม่แคร์หรอกว่าหล่อนจะพูด แต่ต้องไม่ใช่ที่นี่ ที่ที่คนอยู่เยอะแยะ อาจมีใครมาได้ยินแล้วไปพูดต่อจนพี่ไหมได้ยินเข้า
“ชู่ว์...ฉันรู้นะ คุณกลัวว่าผู้หญิงคนนั้นจะรู้ละสิว่าคุณทำอะไรฉันบ้าง”
“ทำอะไร ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอทั้งนั้น”
แม่ตัวแสบขยับเข้าหาอย่างท้าทาย เธอรู้ว่าอันตราย ทว่าหากอยากแกล้งเขาคืนบ้างก็คงมีเพียงวิธีนี้เท่านั้น เวหากลัวว่าผู้หญิงคนนั้นจะรู้ถึงสิ่งที่เขาทำกับเธอ เอ...หรือว่าเธอควรไปบอกดีล่ะ
“คุณนอนกับฉันทั้งคืน ตื่นมายังปล้ำจูบฉันด้วย”
“เธอยั่วฉันต่างหาก”
นางร้ายตัวแสบทำตาโตแทบถลน
“ฉันเปล่า! พ่อฉันเพิ่งเสีย ใครจะมีกะจิตกะใจไปยั่วคุณ คุณมันบ้าคิดเองเออเอง เป็นผู้ชายหื่นกามที่คิดเข้าข้างตัวเองไม่หยุดหย่อน ฉันอยู่ของฉันดีๆ มาหาว่าฉันยั่วฉันอ่อย ประสาท!”
เวหาทำเหมือนว่าไม่ได้ยิน หล่อนบอกว่าไม่ได้ยั่วหรอก แต่การที่พาร่างอวบๆ เข้ามาใกล้เกินจำเป็นนี่มันใช่เหรอ เขาจะทนไม่ไหวแล้วนะ บอกแล้วไงว่ากฤติกาไม่เหมือนคนอื่น อยู่ใกล้หล่อนทีไรเขาอดใจไม่ไหวทุกที!
“เธอนั่นแหละประสาท ยั่วฉันหน้าตายแล้วยังกล้าพูดว่าไม่ได้ทำ”
กฤติกาเท้าสะเอวอย่างเคืองๆ เธอยั่วเขาตรงไหนกัน
เวหามองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ตาคมๆ ค้อนเขา สองมือเท้าสะเอว ทรวงอกที่กระเพื่อมเพราะแรงหายใจ ก็เหมือนว่ากำลังเชิญชวนให้เขาบีบขยำมันซะ
“เธอทำอะไรฉันกันแน่ เธอวางยาฉันเหรอ ทำไม...ฉันถึงรู้สึกแบบนี้นะ”
“รู้สึกแบบไหนล่ะ รุ่มร้อน เร่าร้อน อยากปลดปล่อยเหรอ ตลก! ฉันไม่ใช่ยาปลุกเซ็กซ์ อย่ามากวนประสาท!”
หมับ!
ข้อมือน้อยถูกจับแน่นหนึบ ก่อนจะถูกดึงแรงๆ
“นี่คุณ! เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกฮะ!”
“ฉันจะสั่งสอนคนปากดีไง มานี่!”
ปัง!
แล้วประตูห้องน้ำก็ปิดลงอีกครั้ง กฤติกาตื่นตระหนก ถูกผลักไปยืนหน้าเคาน์เตอร์เล็กๆ
“จะทำอะไร ถ้าคุณทำอะไรฉันละก็ ฉันจะฟ้องผู้หญิงคนนั้น”
“ขู่ฉันเหรอ เชื่อสิ...เธอไม่บอกใครหรอก เธอจะชอบ เธอจะติดใจฉันจนไม่กล้าบอกใคร เพราะอะไรรู้ไหม เพราะเธอกลัวว่าฉันจะไม่ทำมันอีกยังไงล่ะ” พูดจบก็ตรงรี่เข้าไปหา มือซ้ายเหนี่ยวเอวกฤติกาไว้ มือขวาบังคับท้ายทอยหล่อนให้แหงนเงยเพื่อรับจูบร้อนๆ
