บทที่ 10 บทที่ 10

            เนื้ออุ่นเปิดอ่านจดหมายฉบับนั้น เธอกวาดตาทุกตัวอักษรภาษาอังกฤษอย่างคนที่ชำนาญการพูดอังกฤษเป็นอย่างดี แล้วเห็นภาษาไทยที่แปลจากภาษาอังกฤษเป็นประโยคถูกต้องตามหลักไวยกรณ์

‘ผมต้องการจ้างให้คุณเนื้ออุ่นไปปรนนิบัติท่านชีคแดเนียล มิคาอิล รอมรี อัลบัร เป็นเวลา 1 สัปดาห์ โดยจะว่าจ้างเป็นจำนวนเงิน 5 หมื่นยูโร และหากเป็นที่โปรดปรานของท่านชีค จะว่าจ้างเพิ่มตามระยะเวลาที่ท่านชีคต้องการ จะให้เวลาคิด 1 วัน ถ้าสนใจพรุ่งนี้เจอกันที่สนามบิน เวลา 11.00 น. ผมจะใส่เสื้อนอกสีดำ และเสื้อข้างในสีขาว’

อ่านจบสีหน้าก็เปลี่ยนแปลงไปตามความรู้สึก ถ้าไม่ติดว่ากำลังนั่งอยู่ในร้านอินเตอร์เน็ตคาเฟ่ เธอจะกรี๊ดให้สุดเสียง มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นอีก อีตานี่ส่งอีเมลแบบนี้มาให้เธอได้ไง มันน่าจะส่งไปให้พวกสาวไซต์ไลน์ไม่ใช่เหรอ อ๊าย!!! เธอไม่ใช่สาวไซต์ไลน์นะยะ ไม่คิดจะขายตัวย่ะ ไม่คิดจะทอดกายให้ใครชื่นชมด้วย เธอเป็นลูกครูผู้มีเกียรติและศักดิ์ศรีของตัวเอง จะไปทำตัวแบบนั้นได้ยังไง แม้ว่าจะได้เงินมากมายสักแค่ไหนก็เถอะ คิดจะเอาเงินมาล่อหรือ เชอะ ไม่มีทางซะล่ะ

เงิน?

คำๆ นี้สะดุดหูสะดุดใจเธอยิ่งนัก เงินที่เธอกำลังหามาช่วยแม่ ช่วยรักษาโรงเรียนของแม่ไว้ เงินคือสิ่งเดียวที่เธอต้องการในเวลานี้ หญิงสาวมองย้อนกลับขึ้นไปดูตัวเลขค่าจ้างใหม่ 5 หมื่นยูโร เป็นเงินเท่าไหร่นะ สมองที่มีรอยหยักเยอะอย่างคนเรียนเก่งก็คิดถึงอัตราแลกเปลี่ยนและบวกลบคูณหารอยู่ในใจ

“โอ้...นี่เขารวยขนาดซื้อบริการด้วยเม็ดเงินมหาศาลเลยรึนี่ พระเจ้า 5 หมื่นยูโร ตีเป็นเงินไทยยูโรละประมาณ 40 บาท 5 หมื่นยูโรก็เท่ากับ 2 ล้าน!!! เวลา 1 อาทิตย์ ทำงานได้เงินตั้ง 2 ล้านบาท จะหางานเงินดีๆ ขนาดนี้ได้จากไหน พริสซิล่าก็ติดต่อไม่ได้ โธ่เอ๊ยเพื่อนยากพริสซิล่า เธอรู้มั้ยว่าฉันกำลังชั่งใจระหว่างความดีแต่หน้าด้านกับความชั่วที่ต้องด้านกว่า แต่...เงินนะเพื่อน 2 ล้านไม่ได้หากันได้ง่ายๆ”

“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” เจ้าของร้านอินเตอร์เน็ตคาเฟ่เดินมาถามหลังจากได้ยินเสียงคร่ำครวญแผ่วๆ ของเนื้ออุ่น หญิงสาวรีบส่ายหน้าและปิดอีเมลฉบับนั้นก่อนที่มันจะทำให้อายไปมากกว่านี้

“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร” เนื้ออุ่นตอบ เจ้าของร้านจึงเดินกลับไปนั่งที่เดิม

นิ้วเรียวคลิกเปิดอีเมลฉบับนั้นอีกรอบอย่างตัดสินใจ เธอไม่มีทางเลือก ถ้าไม่ทำก็ต้องหาทางอื่น ซึ่งหนทางของเธอดูจะริบหรี่ไปทุกทาง  งานนี้จะทำให้เธอได้เงินเป็นกอบเป็นกำ เอามาจ่ายให้ธนาคารก็โปะเงินต้นไปได้เยอะ ถึงแม้โรงเรียนจะยังค้างเติ่งอยู่อย่างนั้นก็ค่อยขยับขยายกันใหม่

‘และหากเป็นที่โปรดปรานของท่านชีค จะว่าจ้างเพิ่มตามระยะเวลาที่ท่านชีคต้องการ’

ถ้าเธอทำให้อีตาชีคร่ำรวยมหาศาลนั่นพอใจได้ เธอจะได้ค่าจ้างเพิ่มขึ้นอีกสินะ

ปลายนิ้วคลิกเม้าส์ตรงคำว่าตอบกลับ น้ำตาก็พลันรื้นเข้ามาจนภาพตรงหน้าพร่ามัว ถ้าเธอตอบกลับก็เท่ากับว่าเธอกำลังจะขายตัวให้ผู้ชายคนนั้น หน้าตาเป็นยังไงก็ไม่รู้ แต่คงจะอ้วนพุงพลุ้ยตีหยี อ้อ...คงจะต้องตัวใหญ่ๆ สูงค้ำหัวเหมือนยักษ์ปักหลั่น มีเคราครึ้มจนแทบมองไม่เห็นหน้า มีปากหนาๆ สวมชุดยาวๆ สีขาว และโพกหัวอย่างที่เคยเห็นในทีวีสินะ ที่สำคัญ...กลิ่นตัวคงเหม็นจัด อี๋!!!

เนื้ออุ่นคิดจะเปลี่ยนใจอยู่แล้ว ถ้าภาพของแม่ไม่ปรากฏให้เห็น หมอบอกว่าโรคของแม่ไม่ควรจะเป็นกังวลหรือมีเรื่องสะเทือนใจมากๆ อาการอาจกำเริบแล้วถ้าไปหาหมอไม่ทัน ก็อาจจะ...

ไม่นะ แม่ต้องไม่เป็นอะไร เนื้ออุ่นจะช่วยแม่เอง

แล้วเธอก็พิมพ์คำตอบรับส่งกลับไปยังอีเมลฉบับนั้น น้ำตาร่วงแหมะจึงยกมือปาดทิ้งแล้วลุกขึ้นไปจ่ายเงิน เจ้าของร้านคงงงๆ ที่เห็นใบหน้าเศร้าหมอง ปลายจมูกแดงๆ ริมฝีปากใกล้จะแบะเต็มที เห็นแต่ไม่กล้าพูดอะไร ปล่อยให้หญิงสาวเดินจากไปเงียบๆ

ภายในโรงพยาบาลตอนเช้า เนื้ออุ่นแต่งตัวพร้อมเดินทางกับกระเป๋าเสื้อผ้าใบย่อม ใบหน้าสวยอยู่แล้ววันนี้ตั้งใจจะแต่งให้เข้มขึ้นก็ทุกครั้งและจะเป็นแบบนี้ไปตลอด 1 สัปดาห์ เธอต้องการปกปิดใบหน้าที่แท้จริงไว้ไม่ให้ใครเห็นชัดๆ ไม่อยากให้ใครมองอย่างดูหมิ่นเหยียดหยามกับการตัดสินใจครั้งนี้ แต่เธอต้องฝากแม่ไว้กับคุณหมอก่อนจะไป

เนื้ออุ่นเข้าไปเยี่ยมมารดาตามเวลาที่กำหนด คุณน้ำทองตื่นแล้วและยิ้มให้บุตรสาวก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นการตัวกายและการเป๋าใส่เสื้อผ้า

“อุ่นเพิ่งกลับมาจะไปไหนอีกล่ะลูก”

“อุ่นได้งานทำค่ะคุณแม่ เขาให้ไปรายงานตัววันนี้แล้วเริ่มทำเลยค่ะ ให้ค่าจ้างสูงทีเดียวนะคะ อุ่นจะได้มีเงินมาช่วยคุณแม่ได้บ้าง”

“โธ่เอ๊ย อุ่นเพิ่งจะกลับมาแท้ๆ นะลูก แล้วนี่จะต้องไปนอนที่โน่นด้วยเรอะ”

“ใช่ค่ะ เพราะที่ทำงานอุ่นอยู่ต่างจังหวัด เป็นงานที่ต้องการคนด่วนค่ะ อุ่นไม่อยากเสียโอกาสดีๆ ไป คุณแม่พักผ่อนเยอะๆ นะคะ คุณหมอบอกว่าจะให้คุณแม่อยู่ที่โรงพยาบาลอีกสักระยะ น่าจะถึงวันกลับของอุ่น”

เนื้ออุ่นโกหก เธอจะไปขอฝากแม่ไว้กับคุณหมอและจ้างนางพยาบาลให้ดูแลแม่อย่างดีในช่วงเวลาที่เธอไม่อยู่ เนื้ออุ่นไม่อยากให้แม่กลับไปอยู่บ้านคนเดียว เกรงว่าจะเป็นอะไรไปโดยไม่มีใครช่วยทัน แต่ถ้าเธอบอกตรงๆ แม่คงปฏิเสธว่าอยู่ได้แน่ งั้นเธอก็ต้องโกหก

“นานขนาดนั้นเลยเรอะ”

“ค่ะ คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ที่นี่เขาคิดค่ารักษาไม่แพง การบริการก็ดี อยู่ที่นี่อุ่นจะได้สบายใจไม่พะวงหน้าพะวงหลัง”

“แต่เราจะต้องเสียเงินที่เหลืออยู่นะลูก”

“อุ่นอยู่ที่เยอรมัน อุ่นทำงานไปด้วยค่ะ ก็เลยพอจะมีเงินเก็บอยู่ก้อนหนึ่ง พอให้คุณแม่รักษาตัวเป็นเดือนนะคะ ไม่ต้องห่วงอุ่นนะ อุ่นไปไม่นานหรอกค่ะแล้วอุ่นจะกลับมา ทีนี้อุ่นจะไม่ไปไหนอีกเลยค่ะ”