บทที่ 11 บทที่ 11

            เนื้ออุ่นกอดมารดาแน่นแล้วหอมแก้มซ้ายขวาของมารดาหนักๆ เธอจะไม่มีวันให้แม่รู้เด็ดขาดว่ากำลังจะทำผิดเรื่องสำคัญขนาดไหน เธอไม่มีทางเลือกจริงๆ ถ้าไม่ทำจินดามณีจะไม่เหลืออะไรอีก

“ดูแลตัวเองด้วยนะลูก” คุณน้ำทองอดเป็นห่วงบุตรสาวไม่ได้ เธอกอดเนื้ออุ่นโดยดึงสายที่ข้อมือขึ้นไปด้วยอย่างไม่กลัวเจ็บ เพิ่งจะเจอหน้ากันอีกครั้งก็ต้องจากกันอีก แต่ครั้งนี้ไม่นานเหมือนครั้งก่อน ใจคนเป็นแม่ก็พอจะรับได้ อยากขอเนื้ออุ่นเหมือนกันว่าอย่าไป แต่สีหน้าแน่วแน่ของลูกทำให้พูดไม่ออก อีกทั้งฐานะในตอนนี้ก็ไม่เอื้ออำนวยให้ทำตัวเย่อหยิ่งปฏิเสธงานดีๆ ที่พุ่งเข้ามาหา

“คุณแม่ก็เหมือนกันค่ะ อุ่นไปก่อนนะคะ” เนื้ออุ่นน้ำตาคลอ เธออยากจะยืดเวลาออกไปสักนิดจะได้กอดแม่ให้นานกว่านี้ ไม่ได้กอดแม่มานานสี่ปีเต็มๆ แล้วยังจะต้องจากไปอีก ถึงจะเป็นเพียงไม่กี่วัน ใจก็ยังถวิลหา แต่เธอต้องไป ไปทำหน้าที่ลูกที่ดี ทำให้แม่ลุกขึ้นมายิ้มได้อีกครั้ง

หญิงสาวบอกลาแม่แล้วตรงไปหาคุณหมอ เธอบอกความจำเป็นเรื่องที่จะต้องให้มารดาพักรักษาตัวต่อที่โรงพยาบาล คุณหมอไม่ว่าอะไรติดจะเห็นด้วยเพราะโรคแบบนี้เวลาออกอาการมันฉุกละหุก ถ้าไม่มีคนดูแลก็น่าเป็นห่วง

“หนูจะจ้างพยาบาลเฝ้าคุณแม่ และขอให้คุณแม่อยู่ในห้องพิเศษนะคะ เสียเงินเท่าไหร่หนูก็ยอมค่ะ ให้หนูกลับมาแล้วหนูจะชำระเงินค่าใช้จ่ายทั้งหมด”

“ไม่มีปัญหาหรอกครับ ทางโรงพยาบาลต้องเก็บเงินคนไข้หลังจากทำการรักษาแล้ว แต่เรื่องของพยาบาลพิเศษ คุณอาจต้องไปติดต่อเอง อ้อ...มาพอดี คุณคนนี้จะจ้างพยาบาลพิเศษ พอจะมีใครว่างบ้างไหม”

คุณหมอใจดีเรียกนางพยาบาลคนหนึ่งที่เดินเข้ามาในห้อง นางพยาบาลคนนั้นพยักหน้าแล้วเชิญให้เนื้ออุ่นไปเจรจากันนอกรอบ หญิงสาวยกมือไหว้ลาคุณหมอพร้อมกับฝากฝังมารดาอีกครั้งก่อนจะเดินตามพยาบาลคนนั้นออกมา

เนื้ออุ่นใช้เวลาเจรจาไม่นานก็ได้ข้อสรุปที่ลงตัว เธอจ่ายเงินล่วงหน้าให้นางพยาบาลคนนั้นครึ่งหนึ่ง และขอหมายเลขบัญชีธนาคารไว้เผื่อเธอจะไม่ได้กลับมาในเวลาที่กำหนดจะได้โอนเงินค่าจ้างได้ นางพยาบาลคนนั้นปฏิเสธเพราะเกรงใจเนื้ออุ่น แต่ผู้ว่าจ้างสาวไม่ยอม เธอต้องการการดูแลเป็นอย่างดี ให้เอาใจใส่มารดามากที่สุด พูดคุยเป็นเพื่อนท่านในยามที่ท่านเหงา ที่สำคัญในทุกคืนเธอต้องการให้นางพยาบาลอยู่กับท่านในห้องด้วย สรุปแล้วนางพยาบาลก็ต้องรับข้อเสนอของเนื้ออุ่น และตอบตกลงว่าจะดูแลคุณน้ำทองให้ดีที่สุด

ร่างสูงของชายหนุ่มหน้าเข้มผู้มีผมหยักศกสีดำสนิทสวมแว่นกันแดดยี่ห้อดังทิ้งตัวลงนั่งอยู่ในสนามบิน เขาเปิดอีเมลผ่านทางโทรศัพท์มือถือ แล้วเห็นจดหมายตอบรับจาก ‘เนื้ออุ่น’ สาวไซต์ไลน์ ที่ไปค้นหามาจากเว็บไซต์ขายบริการ ผู้หญิงที่ชื่อ ‘เนื้ออุ่น’ คนนี้ ซุกรี่เลือกสรรมาอย่างไม่ค่อยแน่ใจว่าจะตรงตามสเป็คของเจ้าชีวิตหรือไม่ เพราะท่านชีคแดเนียล ยังไม่เคยให้ความสำคัญกับผู้หญิงคนไหนจริงๆ จังๆ เลยสักที ไม่ว่าจะสวยเลิศเลอเพอร์เฟ็คแค่ไหน ท่านชีคของเขาก็ยังไม่แยแส ประมาณว่าเสร็จกิจแล้วหมดความหมาย

ซุกรี่ไม่รู้ว่า ‘เนื้ออุ่น’ จะสวยใสเหมือนในรูปหรือเปล่า ถ้าเจอหน้ากันตรงๆ แล้วไม่เหมือนในรูปถ่ายก็คงต้องปฏิเสธ เขาไม่อยากถูกเตะเพราะตาถั่ว อย่างน้อยถึงจะไม่โปรดปรานแต่ยังสวยสะเด็ดก็น่าจะดีกว่า พอหาทางเลี่ยงปลายเท้าได้บ้าง หรือบางทีเขาก็อาจโชคดีได้ลาภลอยเป็นสัตว์สองเท้าต่อจากท่านชีคก็เป็นได้

คำตอบรับของเธอ ทำให้ซุกรี่ต้องซื้อตั๋วเครื่องบินเพิ่ม 1 ใบ แล้วเขาก็นั่งคอยอย่างใจจดใจจ่อ และแล้วก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งรูปร่างสะโอดสะองสวมแว่นกันแดดอันโตสีชาลากกระเป๋ามาหาเขา ใบหน้าของเธอถูกปิดบังจากแว่นจนเกือบหมด เธอทักทายเขาด้วยภาษาอังกฤษชัดเจนจนทำให้องครักษ์หนุ่มอดสงสัยไม่ได้ในตอนแรกว่าสาวไซต์ไลน์จะได้รับการศึกษาถึงขั้นพูดอังกฤษคล่องปรื๋อเชียวเหรอ แต่พอคิดอีกทีพวกเธอคงจะขายเนื้อสดให้ฝรั่งบ่อยๆ จนเก่งภาษาก็น่าจะเป็นไปได้

เนื้ออุ่นเองก็ไม่แน่ใจว่าจะใช่คนที่รอเธอหรือเปล่า ในจดหมายเขาบอกรายละเอียดไว้น้อยเหลือเกิน เธอเห็นเสื้อที่เขาสวมและท่านั่งแบบคนรวยๆ ที่มักจะทำกัน ไขว่ห้าง หลังตรง คอเชิด ก็...ไม่น่าจะผิด

“สวัสดีค่ะ คุณใช่คนที่กำลังรอดิฉันหรือเปล่าคะ”

“ถ้าคุณชื่อเนื้ออุ่นล่ะก็ ใช่”

เนื้ออุ่นค่อยหายใจโล่งคอหน่อยเมื่อไม่ต้องเดินหานานกว่านี้

“ช่วยถอดแว่นออกได้ไหม ผมอยากเห็นหน้าคุณชัดๆ ก่อนจะพาไปหาท่านชีค เพราะถ้าคุณไม่สวยพอก็คง...” ซุกรี่ไม่ทันพูดจบก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศ หมดข้อสงสัยและโต้แย้งในใจในบัดดล

เพียงแค่เนื้ออุ่นถอดแว่นกันแดดออกตามคำขอ ก็สะกดสองตากับหนึ่งใจของซุกรี่ให้หยุดนิ่ง

สวยปานนางฟ้านางสวรรค์แบบนี้ ไม่ถูกใจท่านชีคก็บ้าแล้ว

แต่...หน้าแปลกๆ เหมือนไม่ใช่คนเดียวกัน หรือเป็นเพราะมุมกล้องก็เลยออกมาไม่เหมือนตัวจริง ซุกรี่ปัดความสงสัยออกไปแล้วยืนขึ้นเปิดยิ้มกว้างสว่างไสว

“ยินดีที่ได้เจอนะครับ คุณเนื้ออุ่น”

เนื้ออุ่นแอบค่อนขอดผู้ชายคนนี้ในใจ ถ้าเธอไม่สวยเขาคงไม่ยินดีล่ะสินะ

“ผมซุกรี่ครับ ไปกันเถอะครับ จะได้ถึงเกาะเร็วๆ” เขาตัดสินใจพูดภาษาไทยกับเธอ เพื่อให้เธอรู้ว่าเขาเข้าใจภาษาไทยค่อนข้างดี เพราะรัฐอัลซูมาน จะมีการสอนภาษาของทุกชาติเพื่อทำการค้าในต่างแดน

“เกาะ?”

“ใช่ครับ เป็นเกาะส่วนตัวของท่านชีคแดเนียลที่อยู่ในทะเลอันดามัน มาครับผมช่วยถือ”