บทที่ 2 บทที่ 2

            ร่างสาวขาวนวลตัดกับสีเข้มของผ้าปูเตียงถูกทาบทับด้วยร่างสูงใหญ่ขาวไม่แพ้กัน กลายเป็นความขาวโพลนซ้อนทับอยู่บนความเข้ม ตัดกันอย่างอบอุ่นจนร้อนระอุราวกับลุกวาบด้วยเปลวไฟกองใหญ่ เรือนร่างระเหิดระหงแอ่นแนบเข้าหาความแข็งกร้าวโดยไม่รู้ตัว ทรวงอกอวบใหญ่ประดับด้วยยอดทรวงสีชมพูหวานน่ารักน่ากินยั่วให้ปากร้อนดูดชิมอย่างกระหาย ความหวานที่ถูกเคลือบไว้แน่นสนิทติดบนผิวเนื้อนุ่มหยุ่นโดนเรียวลิ้นสะบัดพลิ้วละเลียดกิน ก่อนจะอ้าปากรวบยอดทรวงเข้าปากฝังเนื้อนุ่มหยุ่นเข้าอุ้งปากให้มากที่สุดอย่างตะกละตะกราม

เนื้ออุ่นเจ้าของความอุ่นหอมฟุ้งด้วยกลิ่นดอกไม้ป่าหวีดร้องอยู่ใต้ร่างหนาครั้งแล้วครั้งเล่า น้ำตาไหลออกมาจากหางตาเพราะอดกลั้นไว้ไม่อยู่ สับสนระหว่างความหวาดผวาตื่นกลัวกับความสุขที่ตีเป็นระลอกดุจคลื่นทะเลถาโถม ทั้งที่ตั้งใจจะขัดขืนมาตั้งแต่ต้นแล้วไยร่างกายจึงคิดคดทรยศปล่อยให้เขาย่ำยีอย่างหวานฉ่ำเท่านี้

มือหนาลูบคลึงสะโพกตึงสุดสวยดึงรั้งเข้าแนบลำตัวที่กำลังผงาดผึงราวกับนักรบผู้กล้า ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะฝ่าด่านหฤหรรษ์อีกหลายๆ ครั้ง ให้สมกับน้ำเงินที่ต้องเสียไป กายกำยำแกร่งกร้าวและร้อนผ่าวคลึงส่ายอยู่เหนือเนินนางนุ่ม สะโพกสอบยักย้ายส่ายไหวอย่างสนุกสนาน คลอเคลียกลีบกายอวบอัดที่เบียดสนิทอย่างเสน่หา

“ไม่ใช่ครั้งแรกแล้วมายฮาร์ท จะให้ฉันต้องสั่งเธอแยกขาออกอีกรึ”

เนื้ออุ่นถอนใจปนสะอื้นฮัก เรียวขางามค่อยๆ แยกออกจากกันเชื่องช้าไม่ทันใจเสียจนมือหนาต้องเป็นฝ่ายจับแยกเสียเอง

“ถึงฉันจะติดใจเธอมากแค่ไหน ก็อย่าคิดมีลูกเล่นเพื่อเรียกร้องเงินเพิ่มขึ้นเด็ดขาด ที่ฉันให้เธอไป 3 ล้านบาทไทย ก็น่าจะเพียงพอแล้วสำหรับระยะเวลาหนึ่งเดือน”

ในขณะที่เขากำลังตีค่าตัวเธออยู่ด้วยวาจาเราะร้าย เรือนกายแข็งแกร่งก็ยังคงส่ายไหวทำหน้าที่ไม่ให้ขาดตกบกพร่อง เนื้ออุ่นเสียใจพร้อมๆ กับเสียวซ่าน เธอปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่นี่เธอเองก็ชอบมัน ร่างกายมันทรยศเธอหน้าด้านๆ ให้เธอหน้าแตกหมอไม่รับเย็บมาครั้งหนึ่งแล้ว ครั้งนี้ก็เช่นกัน น่าขำสิ้นดี หญิงสาวนักเรียนนอกชาติตระกูลดีอย่างเธอจะต้องมาทอดกายให้ผู้ชายคนนี้ย่ำยีเพื่อแลกกับเงิน

เนื้ออุ่นไม่ทันคิดอะไรอีกแล้วเมื่อเรือนกายเจ็บแปลบคล้ายจะปริแยกแตกเป็นเสี่ยงๆ เธอหวีดร้องสุดเสียงด้วยความเจ็บปวดกลางหน้าขา กายชายโยกไหวเหนือร่างไม่สนใจว่าเธอจะเจ็บหรือสุข ใบหน้าของเขาดูเจ็บปวดไม่น้อยไปกว่าเธอ แต่ดวงตาสีสวยเหมือนใส่คอนแท็คเลนส์ตลอดเวลานั้นอ่อนเชื่อม

“แน่นดีจริง โอ...ฉันไม่เคยเจอใครแบบเธอมาก่อน”

มันน่าภาคภูมิใจไหมนะถ้าเธอจะไม่ได้อยู่ในสถานการณ์แบบนี้

ขายตัว!!!

หญิงสาวนักเรียนนอกจบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังในประเทศเยอรมนีต้องมาขายตัวแลกเงิน ให้กับมหาเศรษฐีตะวันออกกลางอย่างเขา ผู้ชายที่มีแรงดึงดูดมหาศาล แม้กระทั่งเธอที่หยิ่งในศักดิ์ศรีเป็นที่สุดก็ยังอดรู้สึกชื่นมื่นเมื่อถูกรังแกแบบนี้ไม่ได้

ชื่นมื่น!

ใช่เธอชื่นมื่นที่ได้แนบชิดกับเขา น่าละอายนัก ศักดิ์ศรีของความเป็นคนยังเหลืออยู่ไหม

ชายหนุ่มผู้มีอำนาจล้นฟ้าร่ำรวยมหาศาลพลิ้วไหวอยู่เหนือร่างเธอ เงาร่างใหญ่ทอดทับเนื้อตัวของเธอจนสนิท ริมฝีปากอุ่นร้อนแนบอยู่บนลำคอของเธอสลับกับจูบปากเธอแรงบ้างเบาบ้าง ลิ้นหนาเกี่ยวรัดลิ้นนุ่มดูดรีดความหวานจากสาวสวยกรุ่นกลิ่นดอกไม้ป่า กลิ่นหอมที่ไม่มีอยู่ในทะเลทราย และเป็นกลิ่นที่เขาชื่นชอบมากที่สุด

“แดเนียล ท่านชีค!!!”

เนื้ออุ่นไม่มีทางรู้เลยว่าเสียงของเธอสั่นและขาดห้วงแค่ไหน เสียงหวานๆ เสนาะหูนักในยามที่เธอร้องเรียกเขาแบบนี้ ดีกว่าเสียงแหวแว้ดตั้งหลายเท่า

ชีคหนุ่มกลิ้งลงนอนแผ่ราบดันบ่าเล็กให้ตั้งขึ้นนั่ง มองใบหน้าหวานบิดเบ้อย่างพอใจ ประสานมือเล็กแล้วดันโยกสะโพกสอบเสยขึ้นอย่างหนักหน่วง

“เอาเลยคนสวย เก่งให้พอเหมาะกับเงินที่เสียไปหน่อยมายฮาร์ท”

ถ้อยคำเสียดสีที่ยังดังออกจากปากสวยสร้างความชอกช้ำให้เนื้ออุ่นมหันต์ ทว่าตอนนี้เธอไม่มีเวลาจะเศร้าโศกเสียใจเพราะเรือนกายสะท้านเสียวซ่านชนิดรุนแรง สมองน้อยๆ ระเบิดความสุขออกมาดังลั่น เสียงหวีดร้องรุนแรงราวเจ็บเจียนตายมันช่างตรงกันข้ามกับความจริงเหลือเกิน

สุขจนระเบิด

“กรี๊ด!!!” เสียงกรีดร้องของเนื้ออุ่นเรียกให้คุณน้ำทองต้องผลักประตูห้องเข้ามาดู

“ยัยอุ่นลูกแม่! เป็นอะไรลูก หนูฝันอีกแล้วเรอะ”

คุณน้ำทองพยุงบุตรสาวขึ้นนั่ง ท่าทางของเนื้ออุ่นดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด ท่าทางความฝันที่ตามมาหลอกหลอกทุกคืนวันจะเกาะกินลูกสาวของเธอจนซูบโทรมลงไปมาก

“แฮ่กๆ” เนื้ออุ่นยังหอบจนตัวโยน เธอลูบไปตามตัวอย่างจะให้แน่ใจว่าเป็นแค่ฝัน เวลาก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วยังจะตามมาหลอกหลอนกันอีกนะ บ้าจริง ทุกคืนเธอต้องฝันบ้าๆ ไม่ว่างเว้น แล้วไอ้ฝันบ้านี่ก็เกิดจากเรื่องจริงทั้งนั้น ภาพในฝันก็เป็นภาพความจริงที่เคยเกิดขึ้นกับเธอ

“ยัยอุ่น ไปวัดกับแม่ไหมลูก” คุณน้ำทองเชื้อชวนอย่างเป็นหวง หวังจะให้พระปัดเป่าให้หายจากฝันร้ายนี้ ฝันอะไรเธอก็ไม่เคยรู้เพราะลูกไม่เคยปริปากเล่าให้ฟัง ได้ยินแต่เสียงกรีดร้องบ่อยๆ หรือในฝันเนื้ออุ่นจะเจอปีศาจแสนร้ายตามไล่ล่า

“หนูขอตักบาตรรอยู่ที่บ้านดีกว่าค่ะ”

เนื้ออุ่นไม่เคยเข้าวัดเลยหลังจากเกิดเรื่องบ้าๆ นั่น เธอเสนอตัวเองให้เขา ผู้ชายคนนั้น...ชีคแดเนียล มิคาอิล รอมรี อัลบัร ผู้ชายชื่อสกุลยาวเป็นหางว่าว ผู้ชายที่พกพาความร้ายกาจและเสน่ห์ที่พร้อมจะดึงดูดทุกคนยิ่งกว่าแม่เหล็ก เธอจะโทษใครไม่ได้ ไม่มีใครบังคับนอกจากเขา แต่จะโทษเขาก็ไม่ได้อีกเพราะเธอเดินเข้าไปในกรงเสือเอง เสือร้ายหิวโซอย่างเขาก็พร้อมขย้ำสมันอ่อนอย่างเธออยู่แล้ว

บาปที่ติดตัวหนักหนาสาหัสนั้นทำให้เธอไม่กล้าจะเข้าวัดเข้าวา ไม่กล้าจะสบตาพระท่าน กลัวว่าท่านจะรู้ว่าเธอไปทำบาปที่ไหนมา เนื้อตัวเธอเปื้อนบาปมหันต์ การขายตัวเป็นการทำบาป แต่เธอจำเป็นจริงๆ นี่นา ถ้าไม่จำเป็นเธอจะไม่มีวันทำเด็ดขาด

“เอางั้นเหรอ ตามใจ ล้างหน้าล้างตาแล้วรีบลงไปนะ แม่ทำกับข้าวไว้พร้อมแล้ว เดี๋ยวจะไม่ทัน”

“ค่ะคุณแม่”

เนื้ออุ่นปาดเหงื่อออกจากหน้าผาก เกลียดตัวเองที่แม้แต่ในฝันก็ยังปล่อยให้เขามีอิทธิพลเข้ามาได้ มือบางยกขึ้นเช็ดหลังมือกับเรียวปากแรงๆ หวังจะลบรอยจูบออกให้หมด อีกมือเช็ดถูไปบนลำคอจนแดงช้ำ รู้สึกร้อนวาบเหมือนคนจูบทะลุออกมาจากฝันแล้วจูบไซ้ซอกคอเธอจริงๆ

“ไปให้พ้นจากชีวิตฉันซะทีแดเนียล!”