บทที่ 42 บทที่ 42

            “ตราบาปที่เธอว่า เป็นทางที่เธอเลือกเองไม่ใช่หรือ ฉันไม่ผิดนี่นะ”

ชีคแดเนียลซุกใบหน้าลงบนซอกคอหอมกลิ่นดอกไม้ป่า สูดความหอมให้เต็มที่สมกับความคิดถึงคะนึงหามานานนับเดือน หญิงสาวยืนนิ่งเป็นรูปปั้นให้เขาซุกไซ้ได้เต็มที่ ไม่สะบัดหนี ไม่ห้ามปราม ไม่มีการต่อต้าน แต่ไม่น่าพอใจเลยสักนิด

แดเนียลห...