บทที่ 5 บทที่ 5
สวนหย่อมเป็นที่ที่เธอเลือก
เนื้ออุ่นนั่งทอดอารมณ์อยู่นานทีเดียว ใกล้ๆ กันมีบ่อปลาคาร์ฟให้เธอได้นั่งดู หญิงสาวเห็นว่าบริเวณนั้นไม่มีผู้คนเดินผ่านจึงนั่งบนก้อนหินก้อนใหญ่ที่เจ้าของบ้านมีไว้ตกแต่งและคงใช้นั่งในยามเย็น เมื่อนั่งลงชายผ้าที่ผ่าข้างก็แหวกกว้าง ช่วงหลังทิ้งตัวห้อยต่ำ ช่วงหน้าแทบจะเปิดเรียวขาวออกมาเต็มๆ กระนั้นเนื้ออุ่นก็ยังระมัดระวังคอยสอดส่ายสายตาหากจะมีใครสักคนเดินผ่าน
“ปลาคาร์ฟในบ่อคงไม่น่าสนใจเท่านางฟ้าริมบ่อกระมัง” ผู้ชายคนหนึ่งรูปร่างสูงเท่าๆ เธอถือวิสาสะย่อตัวลงนั่งริมบ่อตรงหน้าเธอ เนื้ออุ่นไม่พอใจที่เขาไม่รู้กาลเทศะ น่าจะเห็นว่าเธอนั่งอยู่ตรงหน้าแล้วชุดของเธอนี่ก็...เป็นผู้ชายต้องให้เกียรติผู้หญิงสิถึงจะถูก
หญิงสาวขยับตัวจะลุกขึ้นแล้วเดินหนี ทว่าผู้ชายคนนั้นกลับจับขาของเธอเอาไว้ ท่าทางกักขฬะหยาบโลนไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษน่ารังเกียจเสียจริง
“ปล่อยนะ”
“อย่าเล่นตัวไปหน่อยเลยคนสวย หลบมาอยู่ในที่มืดๆ แบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเหงาแล้วจะเพราะอะไรล่ะ หือ...คนสวย”
เนื้ออุ่นเพิ่งจะรู้ตัวว่าเธอถอดหน้ากากออก หญิงสาวรีบสวมหน้ากากเข้าไปใหม่แล้วสะบัดขาเต็มแรง รองเท้าส้นสูงหลุดลงไปในบ่อปลา ผู้ชายคนนั้นตามมาหมายกระชากเธอเข้าไปในมุมมืดซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก หญิงสาวไม่กล้าหวีดร้องเพราะอับอายเหลือจะกล่าว หากใครถามว่าเกิดอะไรขึ้นเธอจะกล้าบอกไปหรือว่ากำลังจะถูกข่มขืน แล้วสายตาที่จะมองมาล่ะ คงไม่พ้นดูหมิ่นและซ้ำเติมหรอกกระมัง
“ปล่อยนะ ถ้าไม่ปล่อย ฉันจะร้องให้คนช่วยจริงๆ”
“เธอไม่กล้าหรอกคนสวย ถ้ามีคนรู้ว่าเมียในอนาคตของนายศาสตรากำลังจะถูกข่มขืนกลางงานวันเกิด คนที่ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนก็คือเธอนั่นแหละคนสวย”
ร่างบางปลิวถลาเข้ามาหาคนชีกอ ได้กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยออกมาฉุนจมูกจนเกิดคลื่นเหียนแทบจะอาเจียนเอาอาหารที่ยังไม่ย่อยออกมาจนหมด เนื้ออุ่นดิ้นรนจะให้ร่างหลุดจากวงแขน แต่แล้ว...
“พลั่ก!!! ผัวะ!!!” ไอ้คนชีกอสวมหน้ากากถูกหมัดไม่มีรูอัดหน้า แล้วกระแทกซ้ำอีกครั้งจนเซหลุนๆ
“อย่ามายุ่งกับว่าที่เจ้าสาวของผม ไปให้พ้น!!!” ศาสตรามาช่วยเนื้ออุ่นไว้ได้ทัน เขาประคองร่างบางแล้วดึงมากอดปลอบขวัญ “ไม่เป็นไรนะครับคุณอุ่น”
“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ อุ่นไม่เป็นไร ขอบคุณคุณศาสตรามากนะคะ ถ้าไม่ได้คุณศาสตราอุ่นต้องแย่แน่ๆ เลย อุ่นอยากตะโกนเรียกให้คนช่วย แต่อุ่นกลัว...”
“ไม่ต้องอธิบายหรอกครับ ผมเข้าใจดี มาเถอะครับ เรากลับเข้าไปในงานกันดีกว่า”
ศาสตราประคองหญิงสาวโอบกอดบ่าเล็กอย่างทะนุถนอม ทว่าเนื้ออุ่นกำลังขาแข็งเธอจะกล้าเข้าไปสู้หน้าคนได้อย่างไร เธอเห็นนะ บางคนเข้ามาเมียงมองพอหันไปเห็นก็หลบหน้า บ้างก็นินทากระซิบกระซาบกันอย่างออกรส นี่พวกเขาคิดยังไงกัน หรือเห็นเธอเป็นผู้หญิงใจง่ายให้ท่าผู้ชายสะเปะสะปะ มักมากไม่เลือกที่หรือไง
ผู้หญิงเปื้อนบาป!
“คุณศาสตรา อุ่นไม่อยากเข้าไปข้างในนั่นอีกแล้วค่ะ อุ่นไม่กล้าสู้หน้าใคร อุ่นอาย”
“ทำไมต้องอาย คุณไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ผมอยู่ด้วยทั้งคนไม่ต้องกลัวหรอกนะเนื้ออุ่น”
เนื้ออุ่นได้ยินดังนั้นก็ชั่งใจ เธอมีศาสตราปกป้อง เขาต้องใช้ความเป็นแฟน เป็นว่าที่สามีในอนาคตปกป้องเธอได้แน่ จึงพยักหน้าแล้วเดินไปตามแรงประคอง
“เดี๋ยวก่อน” ใครบางคนเข้ามาขวางหน้า ผู้ชายคนนี้ทำให้เนื้ออุ่นรู้สึกกลัวตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็น อิทธิพลที่แผ่รังสีออกมาปะทะตัวเธอบอกให้รู้ว่าเธอต้องอยู่ในอาณัติของเขา
เนื้ออุ่นนิ่วหน้าเมื่อรู้สึกคลับคล้ายคลับคลา ผู้ชายร่างสูงตระหง่านง้ำสูงเด่นกว่าใครทุกคน เรือนร่างกำยำล่ำสัน แต่งตัวด้วยทักซิโด้สีดำ และพอได้เขม้นมองดวงตาสีเขียวมรกตแล้วเนื้ออุ่นก็อยากหายวับไปจากตรงนั้น หัวใจของเธอเต้นแรง เนื้อตัวเริ่มสั่นระริก ถึงเขาจะสวมหน้ากากแต่เธอแน่ใจว่าต้องใช่...ชีคแดเนียล มิคาอิล รอมรี อัลบัร
“คุณเป็นใคร ผมกับแฟนต้องการจะเข้าไปในงาน กรุณาอย่าเกะกะ”
ศาสตราไม่รู้หรอกว่ากำลังเผชิญหน้ากับใคร ความมืดและหน้ากากทำให้เขาจำคนไม่ได้เสียทุกคน ยิ่งผู้ชายคนนี้ศาสตราแน่ใจว่าไม่เคยรู้จัก หรือบางทีอาจจะเคยเจอกันในงานใดงานหนึ่ง ก็คงแค่คนเคยเจอไม่ได้สนิทสนมหรือเกี่ยวข้องกันทางธุรกิจ
“แฟน?”
“ใช่ ผู้หญิงคนนี้เป็นแฟนผม และเรากำลังจะแต่งงานกันในไม่ช้า นี่คุณคงหลงเสน่ห์นางฟ้าเข้าอีกคนล่ะสิ ถึงเข้ามาขวางเราแบบนี้ จะบอกให้นะครับ คนนี้ผมหวง” ศาสตราต้องการเน้นย้ำทุกคำพูด เขาพาเนื้ออุ่นเดินเลี่ยงผู้ชายร่างสูง แต่ข้อมือของเนื้ออุ่นถูกกุมไว้แน่นจากคนที่พวกเขาคิดจะเดินหนี
“คุณ!!! ฟังไม่รู้เรื่องรึไง เนื้ออุ่นเป็นแฟนผม หรือต้องให้ตะโกนใส่หูคุณถึงจะเข้าใจคำพูดของผม”
เนื้ออุ่นอ่อนแรงเกินกว่าจะบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม เธอรู้ดีว่าศาสตรากำลังเผชิญหน้ากับคนที่น่ากลัวที่สุดในโลก คนที่เขาไม่มีทางจะต่อกรได้เลย เรียกว่าแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มด้วยซ้ำ
