บทที่ 6 บทที่ 6
แดเนียลกระชับข้อมือบางเย็นเฉียบแน่นขึ้น ตอนนั้นเริ่มมีแขกในงานออกมามุงอย่างสนใจ เพราะเสียงของศาสตราที่เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ อย่างโมโห ผู้ชายคนหนึ่งโกรธจนลมออกหู ผู้ชายอีกคนนิ่งราวกับคนไร้ความรู้สึก ส่วนผู้หญิงที่อยู่ระหว่างกลางกำลังตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า เธอไม่มีทางสู้รบปรบมือกับใครได้เลย แต่สงสัยอยู่อย่าง แดเนียลกลับมายุ่งวุ่นวายกับผู้หญิงเปื้อนบาปอย่างเธอทำไม
“เฮ้ย!!! พูดภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือวะ อ้อ...มึงพูดไทยไม่ชัดเท่าไหร่นี่หว่า แสดงว่ามึงไม่ใช่คนไทยสิท่า งั้นกูจะบอกมึงใหม่ อย่า...ยุ่ง...กับ...เมียกู!”
ศาสตราพูดไปเพราะอยากให้คนตัวสูงเลิกตามตื๊อเนื้ออุ่น แต่คนที่ละอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนก็คือเธอ เนื้ออุ่นกำลังจะปฏิเสธ อย่างน้อยเธอก็ควรจะปกป้องตัวเองบ้าง ถึงศาสตราจะไม่ตั้งใจแต่เขาก็ไม่ควรประจานเธอแบบนี้ ในเมื่อมันไม่ใช่เรื่องจริงเลยสักนิด
แดเนียลรู้สึกหนวดกระตุกยึกๆ เขาโกรธจนหน้าแดงแล้วหันไปประเคนกำปั้นใส่หน้าศาสตราโดยไม่ให้ตั้งตัว ก่อนจะคว้าเนื้ออุ่นเอาไว้
“ผัวะ!!! เนื้ออุ่นเป็นเมียแกตอนไหนฉันไม่รู้ แต่ที่รู้ก็คือผู้หญิงคนนี้เป็นของฉัน เนื้ออุ่นเป็นเมียฉัน ใครก็ห้ามยุ่งกับเธอ หลีกไปถ้าไม่อยากตายอย่างหมาข้างถนน”
“ว่าไงนะ แก...แกพูดอะไร แล้วแกเป็นใครกันแน่”
ชายหนุ่มร่างสูงตระหง่านถอดหน้ากากออกจากใบหน้า เผยให้เห็นใบหน้าขาวจัดเครื่องหน้าคมเข้มและดวงตาที่สามารถสะกดทุกคนให้หมอบราบคาบแก้ว
“ท่านชีคแดเนียล มิคาอิล รอมรี อัลบัร” เจ้าของงานพันเอกชัชวัลย์ที่มัวแต่ยืนมองอย่างไม่คิดว่าควรจะพาตัวเองไปขวาง หากเรื่องนี้เป็นเรื่องในครอบครัวอุทานออกมาเสียงดัง ทุกคนในบริเวณนั้นจึงตกใจและเริ่มออกโรงร่ายงิ้วใส่หูคนโน้นทีคนนี้ทีอย่างสนุกปาก
“ชีคแดเนียล! คะ...คุณคือ...ท่านชีค...แดเนียลจริงๆ น่ะเหรอ” แม้แต่ศาสตราเขาก็ยังรู้จักมหาเศรษฐีรวยคับฟ้าอย่างชีคแดเนียล ผู้ชายที่เพียบพร้อมไปหมดทุกอย่าง ผู้ชายที่เกิดมาบนกองเงินกองทอง ความรวยของเขาถ้าให้เทียบกันจริงๆ ก็เปรียบดั่งอภิมหาเศรษฐี
แต่คิดไม่ถึงว่าตนกำลังจะต่อกรกับบุคคลที่มีอำนาจล้นฟ้าคนนี้โดยไม่รู้ตัว
“เนื้ออุ่นเป็นเมียผม เธอจะเป็นเมียใครไม่ได้อีก ก่อนหน้านี้จะมีใครผมไม่สน เพราะต่อไปนี้จะมีแค่ผมเพียงคนเดียว อย่า...ยุ่ง...กับ...ผู้หญิง...ของผม”
แดเนียลพาตัวเนื้ออุ่นเดินผ่านผู้คนในงานไปยังรถคันหรู ในนั้นมีซุกรี่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย หญิงสาวกระชากหน้ากากออกสะบัดแขนให้หลุดพ้น
“อย่ามายุ่งกับฉัน!!!”
เนื้ออุ่นไม่คิดว่าตัวเองจะกล้าแต่เธอก็ทำไปแล้ว เธอตวาดเสียงหลงใส่หน้าผู้ทรงอิทธิพลของโลก
“เธอมีสิทธิ์ไล่ฉันตั้งแต่เมื่อไหร่หือ...เนื้ออุ่น” แดเนียลเท้ามือกับหลังคารถ ขวางไม่ให้หญิงสาวหนีไปได้
“เรื่องระหว่างเรามันจบไปแล้ว ฉันไม่ได้ขายตัวให้คุณแล้วชีคแดเนียล มิคาอิล รอมรี อัลบัร”
“โอ้...เธอยังไม่ลืมฉันจริงๆ ด้วย แต่เธอไม่มีสิทธิ์ไปนอนกับใครนอกจากฉัน”
เนื้ออุ่นคิดจะลอดใต้วงแขนแล้วใส่เกียร์หมาวิ่งหนีให้เร็วที่สุด แต่ทว่าการหนีให้พ้นจากชีคหนุ่มผู้เย่อหยิ่งจองหอง ชอบใช้กำลังบีบบังคับทั้งกายและใจผู้อื่น คงเป็นไปได้ยาก
“คุณต่างหากที่ไม่มีสิทธิ์ คนเลว เลวไม่มีที่ติ คุณทำลายฉันไปหมดแล้วยังไม่พอใจหรือไง ยังต้องกลับมาย่ำยีกันอีกเหรอ ฉันไม่คิดเลยว่าคนมีสมองและรวยล้นฟ้าอย่างคุณจะมีหัวใจสีดำเยี่ยงอีกา กลับมานี่ต้องการอะไรอีกล่ะ ยังต้องให้ฉันทำอะไรอีกห๊า คนบ้า!”
หญิงสาวร่ำไห้ออกมาจนได้ ร่ำร้องเสียงกระซิกเนื้อตัวสั่นเทิ้ม น้ำตาไหลพรากไม่ขาดสาย เล่นเอาแดเนียลทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ เขารู้ว่าเธอต้องโกรธเพราะไม่อยากเจอหน้าเขาอีกครั้ง แต่ไม่คิดว่าจะโกรธมากมายขนาดนี้
“เฮ้...ทำไมต้องร้องไห้ด้วยล่ะ”
“คุณทำลายฉัน ชื่อเสียงของฉันป่นปี้เพราะคุณท่านชีค ฉันไม่ได้เป็นเมียคุณ ไม่ได้เป็นเมียใครทั้งนั้น แต่นี่...หมดแล้ว พรุ่งนี้ฉันต้องเป็นจำเลยของสังคม ทุกคนต้องประจานฉัน และ...และคนที่จะต้องเสียใจไม่ใช่ฉันคนเดียว แต่ยังมี...คุณแม่ของฉันอีกคน ฮือๆๆ”
“ไม่เอาน่าเนื้ออุ่น ฉันพร้อมจะรับผิดชอบทุกอย่าง”
“ทั้งที่ฉันนอนกับคนอื่นแล้วนี่นะ คุณเชื่ออย่างนั้น!”
“เอ่อ...เรื่องนั้นไว้ให้ฉันพิสูจน์เองเถอะ” แดเนียลหน้าเจื่อน เขาไม่คิดหรอกว่าเนื้ออุ่นจะทอดกายให้ใครก่อนวันแต่งงาน ตอนที่เขาซื้อตัวเธอ เธอต่อต้านสุดฤทธิ์แล้วยังฝากรอยแผลเป็นไว้บนหน้าอกอีก
“พิสูจน์? ไม่มีวัน ฉันจะไม่ไปไหนกับคุณเด็ดขาด เราไม่ควรเจอกันอีก ไม่!!!”
ก่อนที่หญิงสาวจะตะโกนให้ดังกว่านี้ ก็มีบางอย่างประเคนมาที่จมูก หลังจากนั้นสติสัมปชัญญะก็ดับวูบ
