บทที่ 18 บทที่ 18

เมื่อถึงหน้าห้อง รังสิมันต์เอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตู แล้วผลักมันเข้าไปโดยไม่คิดจะเคาะให้เสียเวลา ในเมื่อบ้านหลังนี้เป็นบ้านของเขา และเด็กคนนั้นก็ไม่มีค่าพอที่เขาจะต้องรักษามารยาทด้วย

การเข้ามาของรังสิมันต์ ทำให้ร่างบางที่ยังนอนอยู่บนเตียงต้องยันตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะหลุบตาลงเมื่อเห็นสายตาซึ่งยังสาดป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ